Kalem Borcu (Makaleler)

VAN'a BİR MİLYON OYUNCAK KAMPANYASI

2011-11-07T13:41:00.001+02:00

Çocuk oyunlarında yıkılan bir ev gördünüz mü hiç?

Oyunlardaki gibi yıkılmaz evler yapmak, mutlu ve yaratıcı çocuklar yetiştirebilmek için...

Van’daki çocuklarımızı oyuncaklarla sarıyoruz.

Haydi! Top, bebek, lego, araba, yap-boz yollayım.

Boya kalemi ya da bir kitapla çocuk gülücüklerine karışalım.

1Milyon Kalem Ailesi

Adres:
1milyonkalem -
VAN’A 1 MİLYON OYUNCAK KAMPANYASI

Van Valiliği
Cumhuriyet Cad. Hükümet Konağı.
65100 Şerefiye - Van

1 MİLYON OYUNCAK

Haydi 1milyon oyuncak

VAN'da bayram olacak
Şimdi kerVAN kurulacak
VAN'da bayram olacak

Çocuklar oynayacak
Neşeli, mutlu olacak
Hüzünler unutulacak
Haydi 1milyon oyuncak

Not: Bu bayram çocuklarınıza harçlığını bir fazla verin. Onlar VAN'lı kardeşlerine oyuncak alacak...

Vefa burdan taşındı mı?

2011-06-22T00:38:00.000+03:00

Düşündüm...

Varken farkına varmadığımız ne çok insan VAR hayatımızda. Yokluklarını farkediyor muyuz peki.. Hayır...

Kapımızın önünden evlerine geçip giden komşular. Suyumuzu getiren, elektrik, doğalgaz saatlerimizi okuyan insanlar. Bakkal amcalar....

Ya akrabalar, eş dost tanıdıklar... Ölmeden mezara koyduklarımız.

Çok hasta olup, hastane gezen ama bir türlü ölmediği için taziyeye gidip işi bitiremediklerimiz.

Geçmiş olsun diye diye dilimizde tüy bitti sanki de.

Ne nankör olduk artık...

Dünya ne kadar çok tuttu bizi bırakmıyor. Her gün döviz kurlarına bakmaktan yorulmuyoruz ama bir hasta komşu hatırı soramaz olduk. Acaba kaç kişi (artık iyileşme ümidi kalmamış) hasta komşusuna bir tas çorba pişirip götürüyor ki.

Hayatımızdan siliniveren insanları ne çabuk unutuyoruz. Bizi de böyle çabuk unutacaklar şu koca dünyada.

Değişti herşey. Biz de değiştik. Bir günde şöhret olup, bir günde yıldızı sönen sanatçılar gibi. Kapımızın önünden geçerken selam veren dostlarımız var. Kapımızın önünden geçtikleri ve selam verdikleri için dostumuzlar.

Başka mahalleye taşınsalar haberimiz olur mu. Geçmez olsalar, kaç gün sonra arar sorarız. Ne kadar merak ederiz acaba?

Şehir bizi kuşatıyor. Kuşatırken kendi kurallarını da dayatıyor artık. Unutmadığımız şeyler hep ruhsuz mekanik şeyler. Kredi kartı şifreleri, tc kimlik numaraları, vergi ödeme günleri....

Küçük kızım Nisan'ın 16sında doğmuştu... Acaba kaç gün sonra unutacağım. Ya annemin doğum günü?

Oysa gelir vergisi 2nci taksidini ödeme günümü unutmama müsade edecekler mi?

Sanmıyorum, Hiç sanmıyorum...

Babalar günün kutlu olsun Adem

2011-06-20T11:44:00.000+03:00

Dünyanın en büyük sevdası bana göre Âdem’le Havva'nın sevdasıdır. Öyle ki, dağlar diz çökmüş önünde ve özlemle çığlıklar öyle uzaklara ulaşmış, kolay mı cennetten kovulmak yasak meyve için

İki yarım elmanın sevdası bu, o kadar uzak kalmışlar ki âdemle Havva. Kavuşmadan yaşadıkları acıyı şöyle bir düşünmek lazım. O kadar yakın hissedip de dünyada yapayalnız olmak kolay şey mi. tüm evrene örnek bir sevda bu.

Kıtalar aşıp koşup gelmişler, dünyanın ilk zamanları, canavarlar, vahşi hayat ve yapayalnız iki kişi. Birbirlerini aradıkları ve ağladıkları günler neredeyse 60 yıllık insan ömrüyle ifade edilmiş. Onlar dünyada yalnızlığı o kadar acı hissetmişler ki, kendilerinden öte hiç kimsenin olmadığı bir yalnızlık kasıp kavurmuş yüreklerini.

Kendilerine benzeyen sadece iki can, başka hiç kimsenin olmadığı bir dünyada inanılmaz bir şey. Şahsen ben bu sevdaya sevdalıyım, bu aşka vurgunum. Birbirlerinin dert arkadaşı olmuşlar, can yoldaşı olmuşlar ve dünyaya insanlığı armağan etmişler bu sevdayla.

Size bu babalar gününde anlattığım sevda âdem ile Havva’nın sevdasıydı. Romanlarda aşk diye yazılmayan bir öykü. Sadece karikatürlerde kalmış bir bakış açısı var insanlığın bu sevdaya bakarken. Oysa onlar ötekinin eksikliği ilk defa tatmış insanlar, iki yarımı delice hissetmiş, delice öteki yarısını aramanın ne demek olduğunu yaşamış ilk iki can onlar.

Yaman sevdalanmış, Havva anneme, iyi ki sevmiş, iyi ki sevişmiş. İyi ki bu dünyayı bizlere, bizleri bu dünyaya armağan etmiş. Binlerce teşekkürler tanrım insanı, insanlığı yarattığın için. Çok teşekkürler Âdem babacığım, Havva annemizi ve bizleri sevdiğin için.

Ver elini öpeyim, babalar günün kutlu olsun...

Cennetin annelerine saygılarımla

2011-05-08T18:22:00.000+03:00

-bütün kadınların yürekleri, anne yüreğidir-

"-Anneler günün kutlu olsun canım annem. Cennet annelerin ayakları altındadır. Ana gibi yar olmaz." çok duyacaksınız bugün bu sözleri. Bizi doğurup, büyüten, emziren, yok gününde yediren, uykusunu feda eden gecesini gündünüze katan, onlara kötü zamanlarında öf bile demememiz gereken insanlar, annelerimiz....

Yarın ne olur bilmem ama bugün hakkınızda çok şey yazılacak. Ben de kendi annemin şahsında tüm annelerin ellerinden hürmetle öpüyorum. Saygılarımı sunuyorum.

Dün gece anneler günü ile ilgili bir yazı yazmayı düşündüğümde yukarıdakilerin hepsinden başka bir soru geldi aklıma. Sordum kendi kendime bir anne için "Cennet" nedir, neresidir?" Evladının yanı değil mi? Bir çok anne cennet meyvası diye koklamaz mı evladını. Öyle sever, hayatını onunla tümleştirir değil mi?

Hatta öyle ki. "canavar anne" diye atılan başlıklarda, istemeden çocuk sahibi olanlar, onları öldürmeye yeltenen insanların bile o cinnet hali dışında bambaşka duygular ile rahimlerine düştüğü andan itibaren çocuklarıyla farklı bir ilişkileri olduğuna inanmak istiyorum ben. Sadece annelik bile kadınların erkeklerden üstün olduğunu düşündürmeye yeter bana. Buna rağmen anneler de çocukları gibi zaman zaman şiddet mağdurudur bu dünya da, o da işin başka acı yönü.

Dün aklıma düşen ikinci soru. "Anne olmak isteyip de olamayan kadınlar"la ilgiliydi. Nice kadınlar var ki, ya sağlık sorunları, ya bebeklerini kaybetmiş olmaları veya evlenmemiş olmaları vs. yüzünden anne olamıyor. Ama annelik hasreti ile yanıp tutuşuyor. Bir bebeği doğurmak "anne olmak" için yeter koşul mudur? "Doğuran mı, besleyip büyüten mi? anne sayılır" "Biyolojik anne" lik gibi kavramlar tartışılmaya başlandı toplumumuzda. Tabi ki "bir canlıyı hayata getirmek çok sıradışı ve özel bir şeydir." Annelik duygusunu ilk evrelerinden itibaren tatmak, o sıkıntıyı ve vücudundaki, ruhundaki değişimleri yaşamak, doğum ve sonrasında uzun süren bir çileli yolculuk bir kadın için çok özel bir referans ve artı bir değerdir. Kabul ederim.

Ancak, yüreği insan sevgisi ile dolu, çocuk hasreti ile yanan bir çocuk gülümsemesi gördüğünde, içinde ince bir sızı duyan, yüreğindeki kuşlar sürü sürü havalanan kadınlar yok mu? Bir çoğu evlatlık edinmek için çırpınan, ya da tüp bebek yöntemleri ile başarısızlıkları durmadan yaşayıp üzülen kadınları da kasdetmiyorum. Onların dışında da kardeşinin, akrabasının veya yuvalardaki kimsesiz çocukların başını okşayıp, onların gülücüklerinde kendi içindeki hüznü giderecek mutluluklar ararken, bir yandan da yüreği sızlayan o güzel kadınlardan bahsediyorum sizlere. Onlar da elleri "anne" diye öpülmeyi gerçekten hakeden kadınlar değil mi?

Hiç evlenmemiş, hiç anneliği tatmamış ve bu dünyaya bir anneyle bir babayla gelip, belki de canından bir parça bırakmadan gidecek kadınlar. Komşu çocuklarının mutluluğu ile mutlu olan, onların sorunları ile ilgilenen, yuvada gözü yaşlı bir çocukla kahrolan, sokakta çocuğunu azarlayan bir anne görüp için için ağlayan kadınları. Çocuklar için kendini feda eden ama bir çocuğa anne olamamış, onu yüreğine yaslayıp emzirememiş, saçlarını koklayıp okşayamamış ama bunun için deli divane olan kadınları. Çocuklara yardım için, onları korumak için çırpınan kadınları. Sizleri...

Bir anne için çocukları "cennet meyvesidir" demiştim. Bu güzel kadınlar belki anne olamadılar. Belki bir çoğumuzun artık kıymetini bilmediği bir çocuğun "anneee" diye seslenmesinin hasretini daima en derinden hissettiler. İşte o kadınlar gizli ya da aşikar çocuklar için yaptıkları güzelliklerin, onlar için çırpınışlarının mükafatlarını her iki dünyada da alacaklar bana göre.

Anne olamasa da elleri öpülesi kadınlarımız onlar. Bu anneler gününde her yavru annesine sarılırken, onlar da kendilerine "anne" diyen bir bebeği arayacaklar. Belki gidip yaşlı annelerine, teyzelerine, ninelerine sarılacaklar. Belki kaybettikleri annelerinin mezarlarına kapanacaklar gözü yaşlı.

Cennet, her kulun istediklerini ve umduklarından çok daha fazlasını bol bol bulacağı, yaşayabileceği bir yer diye tarif edilir. Düşündüm dün gece, gözlerim yaşardı. Yüreği çoktan anne olmuş, ama bedeni anneliği yaşayamamış bir kadın olarak cennete gitsem ne isterdim diye düşündüm. "Anne olmak" dedi içimden bir ses. Küçük çaplı bir araştırma yaptım, ilahi referanslarda herkesin cennette 30'lu yaşlarda olacağı, küçük yaşta ölen çocukların cennet kapısında annesini bekleyeceği yazıyordu. Ama aklımdaki şu sorunun cevabını bulamadım.

Bu dünyada kendini çocuklara adayan, evlat hasreti ile yanıp tutuşan, anne olmak isteyen o güzel kadınların cennette "Anne" olmaları mümkün mü diye. Aklım, zihnim beni şu cevaba götürdü. Bu dünyada yüreği bir çok kadından çok daha anne olan o güzel insanları, Rabbim öbür dünyada "Anne"likten mahrum etmeyecektir. Onların evlat özlemini, hasretini doya doya giderecektir dedim içimden.

Ben bugün tüm annelerin yanında. Çocuklar için yüreği sızlayıp, kanat çırpan "yürek annesi" bütün kadınların da "Anneler günü'nü kutluyor, ellerinden öpüyor, bu anlamlı günde önünüzde saygıyla eğiliyorum.

Erkan BAL

Gazeteci-Yazar

1MKalem Sitesi Admini

* Bu yazı dünyada ve ülkemizdeki tüm yürek annelerine ve özellikle "1MKalem çocuğuma dokunma kampanyası"na gönülden destek veren tüm bayan blog yazarlarına ithaf edilmiştir.

Sıfırdan başlama hakkı

2011-05-03T10:50:00.000+03:00

Kimilerimiz hayata şanslı başlıyor kimilerimiz ise futbol deyimi ile 1-0 mağlup başlıyoruz.

Geçenlerde oğlum en azından ‘Sıfırdan başlama hakkı olmalı her insanın‘ dedi. Üzerinde düşünülmesi gereken bir söz dedim kendi kendime ve düşündüm. Şanslılarımızın geçmişten gelen bir takım zenginliklere sahip olduğu, sağlık, sıhhatinin yerinde olduğu, iyi bir işi, iyi bir evliliği ve güzel çocukları olduğunu düşünebiliriz. Yenik başlayanlarımızın ise sırtlarında bir borç yükü ile doğdukları, hayatta özendikleri bir çok şeye kavuşamadıklarını, daha iyi koşullarda yaşamak, daha iyi koşullarda yiyip, içmek, eğitim görmek gibi isteklerine kavuşamadıklarından yakındıklarını görürüz.

Oysa hayatın çok daha dramatik imtihanları vardır insanlar için. Hepimiz bizden daha kötü durumda olan insanları düşünüp, kendi durumumuza şükredebilmeliyiz.

Belki bir otomobiliniz olmayabilir, ancak ne doğumdan ne de daha sonra oluşmuş bir özrünüz yoksa hayat size torpil geçmiş demektir. Söyleneni anlayabiliyor, kendi ihtiyaçlarınızı giderebiliyorsanız; şanslı insanlar içerisinde sayabilirsiniz kendinizi.

Maddi düzeyiniz ne olursa olsun, başınıza gelecek bir kaza kaderinizde dönülmez çizgiler oluşturabilir. Eksik bir parmağınız veya fazladan 6ncı parmağınızın olması bile sizin dünyanızda paranın sağlayacağı huzurdan çok daha derin yaralar açabilir.

Zengin saydığımız bir çok insanın nasıl evlat hasreti ile yandığını düşünen 3 çocuklu fakir bir ailenin fertleri de asıl zengin olanın kendileri olduğuna hükmedebilir.

Rahmetli Sakıp Sabancı’nın özürlü çocuğunun yüzüne bakıp nasıl içinin eridiğini, fabrikalarında çalışan kaç işçi kardeşimiz hissetmiş olabilir acaba?

Hayatın insanı hem fakirlik, hem hastalık, hem özür, hem kaza ile sınadığı zamanlardan Yüce Mevla’ya sığınmak lazımdır. Gerçekten bir insan için en zor olan belki de hem hastalık, hem özür, hem de fakirlik ile boğuşuyor olmak, sevdiklerinin gözünün önünde eridiğini göre göre bir şeyler yapamamanın ızdırabını yaşamaktır. Rabbim her kulun imtihanını ayrı yazmış olsa da böyle dramatik alın yazılarından, taşıyamayacağımız yükler ve büyük imtihanlara muhatap olmaktan bizi korusun.

Sosyal devlete düşen görev işte bu konumdaki insanlara hepimizin ortak eli olarak hizmet götürmek, o kişilerin hem ruhuna, hem ekonomik durumuna katkı sağlayacak en iyi desteği vermektir. Çaresiz hastalıklara düşenlerimizi, başına olmadık kaza gelenlerimizi fert olarak kucaklamaya yetmediğimiz durumlarda sosyal devlet olmazsa olmazımızdır. Devletten malımızı, canımızı, namusumuzun bekçisi olmasını bekler, hasta olduğumuzda, çaresiz kaldığımızda elimizden tutmasını ve bunu doğal bir görev olarak yapmasını bekleriz.

Bu yüzden Türkler devletsiz kalmamış ‘Ya devlet başa, ya kuzgun leşe’ diyerek kendi siyasi görüşü ne olursa olsun devletine sahip çıkmıştır. Onun için severek askerlik yapar, elimizden geldiğince vergilerimizi öder ve devlet malını korur, kollar gözetiriz.

Son yıllarda gördüğümüz kadarı ile birileri ne millete, ne devlete acımadan hırsızlığın saltanatını yaşamışlar ve şimdi birer birer yargı önüne çıkmaktalar. Hergün bir yerlerden usulsüzlük çetelerinin haberlerini duymaktayız. Öyle ki bu çetelerin ergenekon çetesinden tek farkı silah çekip adam vurmamaları…

Devletin malını çalıp yiyenler, bu milletin fakirinin, yetiminin malını yediklerini ve yedikleri dünyada yanlarına kar kalsa bile öbür dünyada burunlarından fitil fitil geleceğini unutmamalılar… Tüyü bitmedik yetimin hakkı kolay yutulan bir lokma gibi gelse de gün gelir adamın boğazına durur…

az brüt . NET öğütleri

2011-04-30T19:24:00.000+03:00

***İnsan Hatalarından ders çıkarabilmelidir. bilhassa internette ***

1- Ne verirsen onu alırsın diye bir kural olduğunu asla unutma.

2- yüzüne girdikleri kapıyı kapatan kişilere bunu ne hakla yaptıklarını sor ve o kapıdan bir daha girmek isterlerse sorun olabilecegini hatırlat.

3- kişi kınadıgı başına gelmeden ölmezmiş kör gözlere ayna tut. Bu hatayı onlarda yaptıklarında göster en başta da kendine.

4- Sana bir şey öğreteni hürmetle an, bu nette bile olsa bir jawa aplletin 40 account hatırı vardır.

5- Sanal olmadığını sananlara karşı yüreğini az katı ve temkinli tut.

6- Kedi yavrusunu yiyecegi zaman fare sanırmış her şeyin bi bahanesi bulunur aman dikkat et.

8- Affetmeyi bilmek erdemdir, eğer karşındaki insanlar özür dilemeyi biliyorlarsa.

9- Çocuk yüreği taşımanın saygıda kusura mazeret olmadığını insanlara anlat.

10-Hata yapmamak mümkün değilse, gerektiğinde hatalarını düzeltmek için silgi kullanmaktan çekinme, sileceğin kendin bile olsan.

11-Herkese anlayacağı dilden konuş ama anlamayanla fazla uğraşma insanlara istemedikleri birşeyi onlara rağmen veremezsin.

12-Zaman en iyi öğretmendir. Unutma bedava harcanacak en son şeyin zamanın olsun.

13-Haklıysan ama öfkeni kontrol edemeyeceksen sus öfkeni aklının önüne geçirme.

14-Arada hatalarını düşün en başta Tanrı'dan sonra insanlardan özür dilemeyi bil.

15-Özür dileyecek hata yapmamak isteyenlerin kendi hatalarını hata saymamak gibi büyük bir hataya düşebileceklerini de göz önünde bulundur.

16-Söz gümüş ise sükut altındır ya hayır söyle ya sus. Bilirsen söyle ibret alsınlar:)

17-Duygularını ve insanları karıştıranlara dikkat et kendi canları ile birlikte senin de canını yakabilirler.

18- Kazaların .net (iletişim kazası) olanlarından sakın. Ağrımadık başına dert alırsın.

19-Bir musibet bin nasihatten iyidir deselerde inanma bir öğüt de sen yaz:)

ERKAN BAL

Not: 9 yıl önce yazılmıştır....

Fotokopi

2011-02-21T11:02:00.000+02:00

Geçenlerde bir büyük gazetenin köşe yazarıda yazdıklarının dönüp dolaşıp internetten kendine geri dönmesinden yakınıyordu.

Bir paylaşım enginliği ve farklı bir kültür zenginliği net ama aynı zamanda insanları bir kısır döngüye mahkum ediyor yeni ufuklar derken çıkmaz sokaklara mı giriyoruz diye düşünüyorum. Bir arkadaşımın üye olduğum mail gruba gönderdiği yazıyı birkaç değişik versiyon halinde birkaç gurupta okudum.

Daha kötüsü ben bunu veya benzeri anlatımları 13-14 yıldır okuyorum. Her gün yüzlerce insan kadın erkek çoluk çocuk demeden nete giriyor. Bu insanları cazip net dünyasında şiirsi anlatımlar duygusallık ve ilgi alanlarına göre muazzam bir arşiv bekliyor. Kurt webmasterlerin sayfalarındaki "e-cardlar, hazır şiirler, sms mesajları aklınızı fikrinizi gönlünüzü çalmaya ve sizi bu ortama biraz daha bağlamaya yönelik birer araç. İcq, chat, irc, aol, mail gruplar, club'lar facebook ise ayrı bir dünya gibi.

Kısa zamanda kimileri nete girdiğine pişman kimileri de bağımlı olup çıkıyor ve hızla insan öğüten bir değirmende yeni buğday taneleri olan "user"lar öğütülüyor. Niyetim net e karşı olmak ya da nostaljik takılmak değil. Net'le birlikte edebiyatımızın insan üretkenliğinin, kültür ve bilgi paylaşımının artmasını olumlu buluyorum. Hatta Türkiye ve Türk insanı için dünya ile buluşma, kucaklaşma ve çağı yakalama adına son yılların en güzel ve en dehşet buluşu demek mümkün.

Benim dikkat çekmek istediğim konu tekrara düşmek yine yenidenaynı şeyleri bir kutsal ayin metni bir ilahi gibi tekrar tekrar okumak ve bir kısır döngüye bir girdaba düşmek. Tabi ki her zaman okunan klasik eserleri ya da dillerden düşmeyen yılların eskitemediği eserleri söz konusu etmiyorum burada.

Geçenlerde bir ağabeyim okuduğu şiirle ilgili bir dizenin bana ait olduğunda ısrar etti. Gerçekten benziyordu ama benim dizelerim değildi. Son zamanlarda net de benzer duyguları benzer kelimelerle ifade eden dizeleri görmek beni ürkütmüş ve üzmüştü ve o yüzden olabildiğince özenli ve az yazmaya çalışıyordum. Varolan bir net edebiyatından bahsetmek mümkün. Ancak her insanın algılaması farklı olsa da her şair yazar farklı anlatsa da netice de beslenilen kaynaklar aynı olunca yazılanlarda da benzeşme başlıyor. O zaman da Net edebiyatının Pop Arabesk fırtınasına benzer bir şey olma ihtimali üzerinde çok düşünmemiz gerekiyor.

Artık insanlar pcleri başında saatlerini günlerini geçirir oldular. Güneşin batışını, doğuşunu rüzgarın sesini, çiçeklerin kokusunu "dağlarına bahar gelmiş memleketimin" diye göre göre yazma şansları kalmıyor gitgide. Kim bilir kaç kişi "Aa aynı benim düşüncelerim, benim yaşantım, benim hayatım, özlemlerim, üzüntülerim diye bu benzeşen metinleri okuyor.

Kaç kişi o hisleri ifade eden insanın yaşadıklarını gerçekten anlayabiliyor. Kaç eli kalem tutan (net)yazar, (net)şair tek düzelikten kaçınmayı yazılarda benzeşmekten sakınmak daha da önemlisi aynı kaynaklardan beslenmemek, Net ananın beslemesi olmamak olarak da algılıyor.

Bir bilim kurgu yazarının tüm teknolojiden uzakta eski daktilosu ile bir dağ evinde yaşadığını okumuştum gazetelerde. Röportajında. diyordu ki: -"Hayal gücümü canlı kılmak için mecburum buna. Ne düşünsem ne yazsam üç gün demeden gerçeğini yapıyorlar.

Bazen çeşitli club'larda üyelerin kişisel sayfalarını geziyorum. Jpg ve animated gif resimler güllerle çiçeklerden şiirlere, anlatımlara kadar her şey tek düze ve fotokopi sanki. Özgün olmayı başaranlar bile bir benzeşme canavarının ellerinde çabalıyor, can çekişiyorlar. "Fotokopi sevdalar yaşadığımız" demiş bir şair.

Her şeyi fotokopi yaşıyoruz neredeyse. Dostlarımıza seslenişimiz üzüntü sevinç sebeplerimiz neredeyse gözyaşlarımız bile sanal ve benzeşik. Bir çiçeği, bir gülü, bir papatyayı anlatmak için bir mail adresi, dijital bir resim bir e-card bir gif bize yetiyor. Nick'ler ve sanal kimlikler anlatılarda ana tema, nüve olup çıkıyor. Oysa bir güle dokunmadan kim gül kim çakırdikeni nerden bileceksin?

O kadar benzeşik ki ifadeler toplasan bir a4 kağıdına hepsini yazabilirsin.

"CANNNNNN"

"SENİ ÇOK ÖZLEDİMMMMM"

"ŞU AN SANKİ YANIMDASIN"

"AŞKIMMMMM"

"VARLIĞIN İÇİMİ ISITIYOR"

"SAKIN BEN ÖLMEDEN ÖLME OLUR MU?"

"SADECE SESİNİ DUYMAK ADINI SÖYLEMEK İSTEDİM"

"BİZİM ARKADAŞLIĞIMIZ KİMSENİNKİNE BENZEMEZ"

"NE HOŞ KIZSIN"

"NE KOMİK ADAMSIN, BENİ GÜLDÜRÜYORSUN" ... liste böyle uzayıp gider.

Bu yazı sadece benim düşüncelerimi, algılamalarımı yansıtıyor ve hiç kimseyi ne övme, ne de yerme amacı gütmüyor. Belki sizler de benzer şeyler görüyor, okuyor, yaşıyor hissediyorsunuz. Belki de ifadelerimin tam aksini düşünüyorsunuz bilemiyorum.

Bu çıkmaz sokaktan çıksak mı çıkmasak mı?-Elma dersem çık armut dersem çıkma.

Elma!..Hem de kütür kütür, taptaze mis gibi elma.

Dalından yeni koparılmış olmasa da ne bir animated gif ne de buzhane.

Şu an yiyorum da :)

Haydi bana afiyet olsun. Sevgiyle kalın...

ERKAN BAL

NOT: Bu yazı elinize ulaştığı sırada yine onlarca yeni insan nete girdi bazıları bizim okumaktan bıktığımız şiirlere yazılara veya benzerlerine ulaştı.

-Aa a. "Ne güzel, tıpkı benim duygularımı yansıtıyor" dedi

...Aa, @a ...

Erkan BAL - (1999-2011)

Aydın sorumluluğu adına

2011-02-17T20:27:00.000+02:00

Toplumda gazeteci, yazar, gibi vasıflara haiz insanların kalem oynatırken özgür olmasını ne kadar savunuyorsam, bir o kadar da sorumlu davranmalarından yanayım. Kaş yapayım derken göz çıkarmak diye bir deyim var. Tamamıyla iyi niyetlerine inansak bile bazı dostların yazıp, çizdikleriyle yeni bir dünyanın oluşumuna zerre miktar da olsa katkı sağladığımızı unutmamaları gerek. Bu dünya bu basın ahlakı ile şekillenecekse işimiz zor...

Evet, her şey biraz bozuldu. Haberler inanılmaz adi-adli vakarla dolu ama bunları eleştirirken bile kullanılan dil önemli.

Biz yetişkinler gibi zamanla kendi zikri bozulmuş olanlarımızın bile fikirleri temiz kalmalı. Sıcak başımıza vurmuş ve bir nara çekip gördüğüm bildiğim her şeyi anlatacağım demiş olsanız bile, beyaz masallara ihtiyacımız hep var.

Ben şahsen çocuklarımı kahramanlarının kendileri olduğu keloğlan masalları ile büyüttüm. Çıkar ilişkilerinin yerildiği ve kötülüğün bir şekilde ti'ye alındığı Nasrettin Hoca fıkraları ile devam ettim. Okumayı öğrendiklerinde Kemaleddin Tuğcu ve Andersen Masalları'nı verdim ellerine. Öğretmenlerinden karnenin sağ tarafına gerçek notlar vermelerini istedim.

Biz iyi insanların rol model olduğu bir dünyadan bugünlere geldiğimiz halde bu kadar bozulduk. Bu bozulmuşluğu ve yozlaşmayı görerek, madem özünde toprak olanın sonu çamurdur o halde bugünden öğrensinler hayatın çirkin yüzünü diyemeyiz.

Kötü örnek, örnek sayılmaz derler. Biz gittikçe kararan yüreklerimiz ve (Allah günahlarımızı alnımıza yazmadığı için) ak - pak görünen beyaz tenimizle ülkemizde ve dünyada yaşananlardan birey olarak duyduğumuz sıkıntı ve utançtan kurtulabilmek adına olsun çocuklarımızı ak pak yüreklerle yetiştirmeliyiz.

Denilebilir ki bir gün acı gerçeği görecekler, işte o gün için şimdiden balçıkla sıvanmayan güneşler toplayıp biriktirmek gerek. Karanlıktan korkuyorsan küfretmek yerine, bir ışık yak demişler.

Hayat sadece siyah ve beyazdan ibaret değil. Arada başka renkler de var. Hatta hayatı daha güzel algılama sebebimiz biraz da o renkler. Haklısınız, Güzel şeyler bir bir kayboluyor ama örften bile gelse bazı kutsal bilinen şeylere bu kadar pervasız dokunmamak gerek.

Hiç kimse bozulmadığımız veya dışarıda havanın çok da güzel olduğu iddiasında değil ki.

Bizler sütten çıkmış ak kaşık değiliz ancak akıyor zaten diye akarsuya küçük abdest bozmanın da bir faydası olmadığını düşünüyorum...

Bir bakın gazete haberlerine Kızıyla başlayıp, torununa kadar tecavüz eden sapıklardan kiralık katil hizmetleri için web sitesi açanlara kadar bir sürü pislik. Ana - babasını doğrayanlar, yeni doğan çocuklarını poşetle çöp tenekesine atanlar. Bunları tüm detaylarına kadar okumak ve okutmak zorunda mıyız?

Eskiden adli makamların hassasiyetinden de olsa gerek bazı haberler üstü kapalı (imalı) geçiştirilirdi. Şimdi her şeyi olanca çıplaklığı ile vermek moda oldu. Oysa bir otokontrol gerekmez mi? Hayat tozpembe değil ama ortalıkta zaten bunca mikrop varken, gazeteciler, televizyoncular haberciler olarak bu kadar tozu dumana katmasak daha güzel olmaz mı?

Saygılarımla

Erkan BAL

Çocukluğumun süper kahramanları

2011-02-15T20:08:00.000+02:00

Her çocuk gibi yaşadığımız dönemden sahte kahramanlar edindik. Kimisini kitaplardan, kimisini sinema filmlerinden, kimisini çizgi romanlardan. Ama bir de hayatın içinde yaşayıp gördüğümüz iki kahraman daha aktaracağım size.

I
Çocukluğumun geçtiği kasabada yüksek bir tepeden atılırdı Ramazan topu. Bu topu atan ise belediyede çöpçü olarak çalışan bir amcaydı... O dik tepeye iftardan önce arkadaşlarla toplanır, yüksekçe bir su deposunun üzerine çıkar ve onun topu atmasını beklerdik. Top patladığında deponun üstüne falan gökten toprak, kum yağar ve biz tam o anda deponun tepesinden atlayarak dik bir yokuştan evlerimize koşardık.

Nefes nefese eve gelir, nerde kaldın yaramaz sorularına aldırmadan oruçlarımızı açardık. Ramazanlarda teravih sonrası kapı zili çalıp kaçmaktan sonra en büyük eğlencelerimizden birisiydi bu. Gitmediğim bir akşam arkadaşlar top patlar patlamaz büyük bir feryat duymuşlar. Amca yeterince uzaklaşamamış ve iptidai bir şekilde taşların ortasında açtığı bir çukurda patlayan barut karışımı bir bacağını koparmış...

Yıllarca tek ayakla yaşadı o amca. Dilenmedi, yine çalışmaya gayret etti ama belediyeden emekli ettiler malulen. Bir daha o tepeye gitmedim. Zaten top da farklı düzeneklerle atılmaya başlandı ama o amcayı ne zaman görsem hep bir savaş gazisi gibi gözüktü gözüme, onunla hep gurur duydum.

II
Rahmetli babam her şeyin iyisini almayı severdi. Bu yüzden bakkalımız manavımız kasabımız ayrıydı ve en ufak bir yamuk yaptıklarında babam değiştirirdi. Kasabımız alkolik bir abiydi. Genç yaşta öldü. Çok içerdi ama kimseye zararı olmazdı. Ramazan'da ise içkiyi bırakır, namaza başlardı.

Bir gün babam beni kıyma almaya gönderdi. Koşarak gittim ve kıyma istedim. Belki içerideki müşterileri beklemedim diyecem ama bekledim sıramı. Kasap abi sert bir sesle "yok kıyma" dedi. Bozuldum ama bir şey de diyemedim. Geldim babama aktardım durumu. Babam belki iyi et yokmuştur dedi ama kasap abiye uğramış iftardan sonra...

Geldiğinde babam dedi ki. "sen dükkâna girdiğinde selam vermemişsin" artık büyüyorsun selam vermen gerek. Kasap abin o yüzden "selam vermeyen çocuğa kıyma vermem ben" dedi bana. Önce bir bozuldum. O güne kadar pek dikkat etmediğim selam işini Alkolik diye pek de iyi gözle bakmadığım Kasap abiden öğrendim. Kendisine minnettarım.

III
Bugünlerde yaşlı bir teyze geliyor işyerine. Arkadaşlarla birlikte sattığı çakmak, cevşen türü şeyleri alıyoruz. Her yer cevşen dolmasın diye ben kalem ve çakmak alıyorum. Durumunu anlatıyor. Çok sık uğramaz yani Ramazan'da türeyen tiplerden değil. Temiz yüzlü. Oğlu kanser tedavisi görüyor ve kadın onun için çırpınıyor. Son günlerde gözümde büyüyen isimsiz kahramanlardan biri de o teyze...

.......................................................
isteyene MİM: Siz de isimsiz kahramanlarınızı yazınız.

Mevlid kandili dolayısıyla

2011-02-13T14:12:00.000+02:00

İnsan, günah ve sevabı anlatan ayet ve hadislerdeki on misli, yüz misli, bin misli gibi ifadeleri okuduğumda hikmetinden sual olunmaz Rabbimin ama ne gerek var matematiksel anlatımlara diye düşünürdüm. Oysa matematiği severim... O da yaradılışın bir şiiridir.

Kuran şiir gibi akar gider ama şairleri de uyarmayı unutmaz. 'Hakkı hicveden şairlere aldanmayınız' der.

Resul en güzel örnektir. Gençliğimde sevgisi içimi ürpertir, ağlardım. Keşke o tadı hiç kaçırmasaydım. Sevdiğim, âşık olduğum erkek... Erkek mi hayır o elçi. Tanrıdan gelen saf, arı, duru bizden bir örnek...

—Anam babam sana feda olsun ya Muhammed!

Ölçü bu. Bir insan bir insanı ana babasını uğruna feda edecek kadar sever mi? Sever.

Ama o insan ne der ilhamını Kuran'dan alıp.

—Ana babanıza ÖF bile demeyiniz.

Yüz sevap, bin sevap, bin geceden hayırlı bir gece. Niçin peki niçin? Hepsi cennete bir adım daha yaklaşmamız için.

Oruç, namaz, zekât. Niçin? Daha sağlıklı daha huzurlu yaşamak için.

Üstüne en sevgili'den mükâfatlar... O'nun da gönlü hoş olacak.

—Kulum bana bir adım geldi mi, ben ona bin adım koşarım. Aman yarabbi!

Başka...

Şaşkın aklımın hayrete düştüğü bir denklem daha:

Kul günah işlemeyi düşündü mü? İşlerse, bir günah.

Düşündü de yapmaktan vazgeçti. O zaman bir sevap...

Düşündü de vazgeçip iyilik yaptı. Bir sevap daha.

Bütün denklemlerde sevdiklerini kayıran bir Yüce Yaradan'ın tabir yerinde ise torpil izleri:)

Ya cehennem...

Ne demiş derviş: Evlat cehennemde ateş yoktur, herkes kendi ateşini buradan götürür. O yüzden belki yürekler yangın yeri... Yüreğimizi yakanlar kendi ateşlerini bizim fırınlarımızda kızdırıp, alevlendirmekle meşguller...

Bakın bütün ilahi denklemlere. Bütün sözlerine o ilahi kitabın. Her şey bize biraz iltimas, biraz kayırma. Kim yapar ki. O sadece o...

—Yeryüzünde fitne ve bozgunculuk, kargaşa çıkaracak birini mi yaratacaksın? Sana ibadet edenler olarak biz yetmez miyiz yarabbi?

—Ben bilirim siz bilmezsiniz. Diye kesin bir emir.

Şeytan kul olduğunu unutup neden isyan etmesin. Etmemeli değil mi? Allah'a isyan eden insanın şeytandan farkı ne. Var. İnsanın önünde açık pişmanlık ve tevbe kapıları… Yine torpil.

Ne diyordu Rahmetli Ömer Lütfi Mete:

Şeytanı şeytan yapan Rabbine meydan okuması, Âdem’i âdem yapan üzülüp, af dilemesiydi.

Affet yarabbi...
Sen bilirsin ben bilmem. Sen bildirmezsen ben bilemem.

Bildir bize tüm bildiklerini, sevdir bize tüm sevdiklerini.

Şiir gibi dualar. Örnek mi? Alın size: "Rabbiyyesir"

Kadir kıymet bilmeziz.
Yarabbi kadir kıymet bilenlerden eyle. Gönlümüzü ak, pak eyle. Oruçla namazla ıslah et, güzelleştir. Rasülünün sevgisini gönlümüze yine, yeniden yerleştir.

Ol dedin âdem eyledin

Yine ol de Adam eyle...

Amin.
Amin Amin...

Dışarıda hayat çok renklidir

2011-02-12T22:23:00.001+02:00

Bakıyorum da internet aleminde de fikri sabit olanlarımızın oranı bir hayli yüksek, bir şeye ya ak, ya da kara diyenlerin sayısı bir hayli var. Tıpkı farklılığını vurgulayarak bir kimlik vurgusu yapmak isteyen ama kendi düşüncesinden olmayanlara saygı göstermeyen bazı ayrılılıkçılar gibiyiz.

Hepimiz yadsınamaz derecede kendi renklerimizin fanatiğiyiz. Dünya görüşümüz, siyasi görüşümüz, futbol takımımız yemek ve giyim ve müzik tercihlerimiz için bile bu böyle. Demokrasiyi bile sadece kendi özgürlük alanımız olarak tanımlamaya meyilliyiz.

Oysa dışarıda hayat çok renklidir. Bırakın insanı, hayvanlar içinde bile sadece köpekler renk körüdür. O da gri tonlarını farkeder yine de. Siyah beyazın tamamlayıcısıdır ve ışığın olmama haline karanlık dendiği gibi renksizliğin rengine de siyah denir. Gecenin varlığı gündüzün (ışığın) yokluğundandır. Hüznü var yapan mutluluğun yokluğudur. Kendi kendinize depresyonda olduğunuzu hissediyor, bir türlü üzüntünün pençesinden kurtulamıyorsanız, hayatınıza ne zaman mutluluk katan bir olay yaşadığınızı düşünün. Bulabiliyorsanız ona tutunun, bulamıyorsanız, bu kez de sorunun kaynağını buldunuz demektir. Sevinin.

Siyah ötekileştirmenin rengidir. Başkalaştırmanın. Siyaha kendi başına çok anlam yükleyemezsiniz. Siyah bir elbiseyi çekici kılan, çevresindeki diğer renkler ve özellikle beyazdır. Yoksa gece siyah giymiş bir zencinin beyaz yakalı bir gömleği yoksa, karanlıkta o da yoktur. Tüm renkler gün ışığından ayrışır ama siyah değil. Çünkü siyah bir renk değildir. Renksizliğin ta kendisidir...

B

Saygılarımla

Erkan BAL

Not: Şehir hayatından diğer renkleri göremiyorsanız, yeşili bol bir yere gidin haftasonu. Diğer renkleri de göreceksiniz. Herkese tavsiye ederim.
en şahsen (hayatın hiçbir yerinde hoşgörüyü yeterince yerleştirememiş bir ülkenin insanları olarak) en azından sanal alemdekendi düşüncemizden olmayanlara karşı biraz daha esnek olmamız gerektiğini düşünüyorum. Keşke tersi de mümkün olsa, sadece burada fanatik olup, gerçek hayata daha özgürlükçü ve rengarenk bakabilsek.

Herşeyi siyah ya da beyaza indirgeyerek bakmaktan vazgeçip, hayata tüm renkleriyle bakabilmek için de kendi ruhumuza sürekli şu sözü fısıldamak gerek sanırım: "bırak güneş içeri girsin!"

Yönetici Hastalıkları

2011-01-22T13:26:00.000+02:00

Bölücülük olmasın ama toplumu yönetenler ve yönetilenler diye ortadan cart diye ikiye bölecek olursak, hastalık çeşitleri de yönetici ve yönetilen hastalıkları olarak listelenebilir.

Buyurun okuyalım. Yönetici hastalıkları nelermiş:

1- Tavuk çıktığı yumurtayı beğenmemiş hastalığı: Genel yönetici hastalığıdır. Her ne hikmetse yöneticiler çabucak bu toplumun ferdi olduğunu unutup, kendilerini seçenleri küçümsemeye başlar. Oysa makamı ne olursa olsun demokrasilerde her yönetici kendi konumunu o beğenmediği insanların oylarına, onaylarına borçludur.

2- İşler sizin bildiğiniz gibi değilmiş hastalığı: Özellikle seçilmiş insanlarda 30 ila 90 gün arasında baş gösteren bir hastalıktır. Bu kuluçka dönemi sonunda seçmiş olduğunuz yönetici bir şekilde bürokrasi tarafından kafaya alınır ve mevzuata boğulur. Yöneticiniz “işler sizin bildiğiniz gibi değil” demeye başladıysa artık o yöneticiden vizyoner işler bekleme şansınız yoktur. Bir dahaki seçime kadar umutlarınız yine suya düşmüş demektir. Hele bir de 2.dönem aynı kişiyi seçerseniz vay memleketin haline.

3- Bu millet adam olmaz hastalığı: Bürokrat kesimde daha çok görülen bir hastalık türüdür. Eskiden kalma bir halkı adam etme ve yetkiyi başkasından aldığını sanma hastalığı yüzünden bir kısım bürokratlar karşılaştıkları sorunlar ve halkın uyum sağlamaması yüzünden “bu millet adam olmaz” sözünü kendilerine ilke edinirler ve başarısızlıklarının bahanesi yaparlar. Devleti kendi malları, milleti de tebaları zannederler.

4- Yağdanlık hastalığı: Alt kademelerde baş gösteren bu hastalık, insanları yükselmek için üstlerinin her davranışını beğenmek, övmek şeklinde kendini gösterir. Küçük yerlerin yöneticileri halkın oyları ile gelmiş bakanlara milletvekillerine karşı iltifatta yarışırken tepkisini gösteren vatandaşlara kızarlar. Bakanı sinirlendirdin, milletvekili bozuldu tarzı söylemler içine girerler. Onları da seçenin bu halk olduğunu unuturlar. Sokakları vali vs. gelirken 2 kere süpürürler, üstlerinin tercihine göre onlara yaranmak için camiye de meyhaneye de aynı yakınlığı gösterirler.

5- Yaptığını çok görme hastalığı: Kadrolu memur hastalığı da denilebilen bu hastalıkta kadroya girene kadar bin bir takla atıldıktan sonra “benden hizmet bekleyen.” “ben bu devlete yıllarımı verdim…” “en çok biz vergi veriyoruz” türü söylemlerle kendini gösterir. Sabah mesaiye gelirken yarım saat geç gelebilmeyi, akşamüstü yarım saat erken kaçabilmeyi matah sayan ve kendisi olmasa işlerin yürümeyeceğini sanan insan hastalığıdır. Oysa sen gidersin yerine bir başkası anında gelir, devlette devamlılık esastır, işler yürür, oturduğun koltuk babanın malı değildir.

6- Bugün git yarın gel hastalığı: Eskisi kadar olmasa da bazı memurlarda eskiden oldukça sık görülen bir hastalıktır. İşleri ötelemeyi, ertelemeyi bir marifet saymakla başlayan ve bilgisayarda soliter, okey oynamak, son zamanlarda da facebook’a takılmak şeklinde kendini gösteren bir hastalıktır. Bir nevi miskinlik, uyuşukluk, tembellik durumudur.

Allah hepimize acil şifalar versin. AMİN

(*)Gelecek yazıda:
Yönetilenlerin hastalıkları.

Ey oğul tadında monologlar - II

2010-10-07T21:59:00.001+03:00

Ey oğul, sevmek denilen şey, bir çeşit gönüllü kölelik değildir.
Mutlaka çiftler tarafından hayatta yapılabilecek fedakârlıklar vardır. Ancak sevmek her iki kişi tarafından da hayatta karşılaşılan zorluklarda diğerinin yanında yer alabilmek, ben senden yanayım, bizden yanayım seni istiyorum, bizi istiyorum diyebilmektir. Bu yük tek kişinin taşıyamayacağı kadar büyük ve tek taraflı taşınması manasızdır.

İki insan arasındaki alınganlıklar gerçek dünyada genelde kolayca çözülür. Ancak gerek sanal âlemde, gerek iletişimin aracısız yapılamadığı telefon, bilgisayar, mail gibi yöntemlerde zaman zaman yanlış anlaşılmalar, kırılıp dökülmeler olması doğaldır.

Bu yüzden eş, dost sevgili ve değer verdiğiniz arkadaşlarınızla sorunlarınızı telefonda, msn'de, mailde veya üçüncü kişiler yoluyla değil, ne olursa olsun yüz yüze çözmeyi deneyin. Hatta bu konuda birbirinize söz verin, yeminleşin.

III

İnsan ne kadar kuşkucu olursa olsun, ötekine güvenmek istiyor. Beynini kemiren karıncaları unutarak koyverivermek istiyor yüreğini.

Arkadaşım, dostum, yârim, yarenim dediği insanlara kuşkuyla yaklaşmak istemiyor. Bir teslimiyete dünden razı oluyor. Çünkü aradığı esas şey; sevilmek. Huzur ve mutluluk da var belki ama aslolan sevmeye, sevilmeye duyulan inanılmaz açlık hissi.

Bu yüzden çoğumuz bir tatlı sözü duymaya dünden razı, bu yüzden yüreğimiz, hep deniz kıyısında suya indirilmiş bir yelkenli gibi hazır beklemekteyiz.

Bu yüzden onca sözün içinde inci tanelerini toplar gibi güzel sözleri görüp, kapılıveriyoruz. Kelimeler kifayetsiz kaldığında ise HAL’E bakıyoruz. Sözlerden çok daha anlamlı olan davranışlar büyülüyor bizi.

Bu yüzden işini iyi bilen avcılar güzel sözlerin yetmediği yerde, güzel jestlerle avlıyor yüreğimizi. Çünkü biz av olmaya çoktan razıyız.

Ey oğul tadında monologlar

2010-10-05T16:30:00.008+03:00

Bak oğlum, her şey kâğıda, kaleme gelmez bu dünyada

bazı şeyleri aklına, bazılarını yüreğine, bazılarını da kâğıda yazmalısın.

Ama hangisi nereye yazılmalı buna sen düşünüp, karar vereceksin.

Aşk dengesiz bir ruh halidir. Peki, nasıl yaşar dengesiz insan?

Hepimizin yaşadığı gibi işte, yuvarlana yuvarlana, bir rüzgârın önünde sürüklene sürüklene.

Denge insan hayatında ideal olandır ama söz konusu aşksa bu olasılık tıpkı enflasyonun sıfır olma ihtimali gibidir yani oran asla sıfır olmaz. Âşıkların terazisi ortada asla durmaz.

Durursa durağanlık olur, aşk nadasa girer belki, belki de ölür.

Bu yüzden aklı olup, cesareti olmayanlar aşkı sevgiye dönüştürüp yoluna tatlı geçim modunda devam ederler ama o tadı asla bir daha yakalayamazlar.

Sen şunu bileceksin; aşk, her zaman inişli çıkışlı ve yıpratıcıdır ama tadı biraz da zaten o iniş çıkışta, o hüzünde, hezeyanda ve acısındadır...
Özetle, bu sevdada canının yanmasından korkuyorsan sevmeyeceksin.

III

İş bana kalsa çoktan ölürdüm dedim önce kendime. Sonra ne tutundurdu hayata diye sordum, vadesi gelmemiş borç çeklerinden başka cevap bulamadım önce.
Bir de Allah korkusu. Hani kabahat işlerken unuttuğumuz ama canına kıyınca sonsuza dek hesabını verememekten korktuğumuz şu fani hayatların asıl sahibine olan sorumluluk.
Sonra sevdiklerimi düşündüm, onlar için yaşamanın gerekliliğini ve sonra da kendimi en sonra da şöyle bitirdim öykümü "egoist olmamak güzel ama hayatı hep başkaları için yaşamayın, biraz da kendiniz için de güzelleştirin"

..sürecek

Referandum sonuçları üzerine bir analiz

2010-09-13T12:23:00.000+03:00

Politik yazılar yazmayı sevmiyorum. Bu fikirsizim demek değil ama neticede toplumu geriyor, kutuplaştırıyor bu tip şeyler. Hepimizin farklı düşüncelerde, farklı siyasi görüşlerde olması doğal ve demokrasinin de gereği…

Referandum sonuçlarını kestirmeye çalışarak yazdığım yazıda neden “evet” çıkacağına dair öngörülerde bulunmuştum. Şimdi dilerseniz neden evet çıktığına dair birkaç şey söyleyeyim.

1-Hayır’cı kesim ısrarla olayı Tayyip karşıtlığına dayandırdı oysa adamın zaten iktidar partisi olarak ciddi bir oyu ve hatta kendi partisinden daha fazla oy potansiyeli vardı. Dahası çok akıllıca bir şekilde olayı bizimkiler demeden demokrasi isteyenler ve darbeciler eksenine oturttu başbakan ve samimi ya da değil birçok kesimi kendine inandırdı

2-Ana muhalefet partisinin hala ne kadar geriden geldiğinin, ilerici olması gereken bir partinin hem düşünce olarak hem de teknolojiyi kullanma becerisi, iş takibi, parti disiplini olarak ne kadar geride olduğunun göstergesi “genel başkanlarının oy dahi kullanamamasıdır” bu hafife alınacak bir şey değildir. Hele bir gazete bu konuda uyarmışken tam bir rezalettir bence.

3-Kendine aydın diyen halkı küçümseyen bir sol düşünülemez. Ama bizim ülkemizde olabiliyor ne yazık ki. Kendi seçmenine koyun diye hakaret eden. Oyunu satıyor diye aşağılayanlar, gerek yenilgiyi baştan kabullenmiş agresiflikleri ile gerek ne kadar gelecek kaygısı taşısalar da elitist yaşam tarzlarından taviz vermeyerek bu kampanya için çalışmak yerine sövüp saymayı tercih ettiler. Birçok insan onlara kızarak, bu söylemleri kendine ve yaşam tarzına hakaret sayarak “evet” oyu verdi belki de.

4-Ne kadar iktidar partisini bölücülükle suçlarlarsa suçlasınlar tüm partilerin başbakanın Türkiye’nin her yerinden oy aldığı gerçeğini görmesi gerekir. Bundan sonraki siyasi çizgilerine bu partiyi iyi inceleyerek yön vermeleri gerektiği kanısındayım. Ayrıca özellikle yıllardır kökleşmiş bazı kurumların yarı siyasi tavır almaları, bir takım davalarda tutuklananların bir şekilde Ali Cengiz oyunlarıyla arka kapıdan salıverilmeleri, bu kurumların ıslah edilmesi gerektiği yönünde bir görüş oluşmasına ve halkın buna destek vermesine yol açmıştır. Bundan sonra siyasi partilerin devlet kurumlarından medet ummayı kesmeleri, bu etkinin halk nezdinde ters teptiğini görmeleri gerekir.

5-İşin belki de görülemeyen ve hala görülmemekte ısrar edilen tarafı ise ülkemizde aydınlığı, ilericiliği, özgürlüğü savunmanın Akp’ye kalmış gibi gözükmesidir. Bu ilerici olduğu iddiasındaki sol düşünceyi temsil edenler için utanılması gereken bir şeydir. Dilerse bu iktidar partisinin bir oyunu olsun, üzerinde durup düşünülmesi gereken kendi algılarımızdan çok davranış biçimimizdir. Demokratik davranış biçimini benimsemek ve daha fazla özgürlük istemek bir sağ partiye bırakılmayacak kadar önemli bir iştir.

6-Ve hiçbir zaman unutulmaması gereken demokrasilerde halktan kopuk siyaset yapılmaz, halk küçümsenmez, halk aşağılanmaz. Koyun diyerek, göbeğini kaşıyor diyerek hafife alınmaz. Alanların aldığı sonuçlar da ortadadır. İşin kötüsü bence iktidarın temsilcilerinin zaman zaman sergiledikleri davranışlarda bu bakımdan çok iç açıcı değilken halkımız iki kötüden birini iyi diyerek seçmiştir. Hem de açık ara farkla.

7-Partiler bazında olaylara bakmıyorum ama MHP’nin de DTP’nin de şapkalarını önlerine koyup artık ırkçı söylemlerin fayda etmediğini, toplumun barış ve kardeşlik istediğini görmeleri gerekir. Ayrıca MHP cezaevlerinde vaktiyle en az solcular kadar çile çeken eski ülkücüleri görmezden gelmekle ne kadar hata ettiğini umarım anlamıştır.

Sonuçların ülkemiz ve geleceğimiz adına hayırlı olmasını diliyorum.

Saygılarımla

Sevgi dolu bir bayram dileği

2010-09-07T11:18:00.000+03:00

sevmek denilen şey
bir çocuğun çikolatayı sevmesi gibi birşey değildir.
o zaman ağlayan birine sarılamazsın,
derdine anlatırsa dinlerken canın sıkılır.
kızarsa sakinleştirmeye uğraşmazsın.
hata yaparsa affedemezsin.
sevmek bir bütünü sevmektir

bölüp parçalayamazsın.

ERKAN BAL
:)

( * ) hepinize sevgi ve mutluluk dolu bayramlar dilerim.

Yaşadığınız bu hayat size armağandır. Ben de öyleyim.

2010-08-23T13:01:00.004+03:00

Bu dünyaya gelmemiz başlı başına bir mucizedir. Onca sperm içinde en şanslısı olarak yumurtaya ulaşırsınız. Anne karnında büyümeniz, doğmanız ve ilk aldığınız nefes de başlı başına bir mucizedir. İnsan yavrusu canlılar içinde en savunmasız olandır. Büyümesi, ayağa kalkıp yürümesi yıllarını alır. Vahşi hayata bırakılsa neredeyse sıfır yaşama şansı vardır.

Oysa bu küçük canlı kısa sürede inanılmaz gelişme gösterir. Fiziksel gelişiminden daha hayret uyandırıcı yanı zihni ve bunun sayesinde bedenine hükmetmesidir. Herhangi bir özrü yoksa yürümesi, el kullanma becerileri, zekâsı, konuşması, düşünsel gelişimi hep mucizevîdir.

Bizzat kendisi ailesi için bir armağandır. Bu dünya için bir armağandır. Başkalarının hayatına girecektir, sevecek sevilecektir. Onlar için armağandır. Yazılmış bir kaderi olsa da yaşamının her anında insiyatif kullandığını hissedecek. Tanrının kendine verdiği eşref-i mahlûkat gücünü hayatının her alanında kullanabilecektir.

Birey olduktan sonra da olmadan önce de, sevinçleri, mutlulukları olacak, hüzünler acılar yaşayacak, bazen isyan edecek, bazen oturup ağlayacak. Kaderin ve kazanın başına getirdikleriyle iyi kötü bir ömür sürecektir.

Aşklar yaşayacak, sevilecek, şarkılar söyleyecek, dans edecek. Tanrıya yaklaşıp ibadet edecek veya uzaklaşıp isyana sürüklenecektir. Ama ne olursa olsun başka hiçbir canlıya nasip olmayan bir şeyi. Bilinci, duyguları ile düşünecek, haz alacak sevinip üzülecektir.

Hiç kimsenin kaderi birbirine uymayacak ama herkes kendi yaşadıklarını en iyi ve en kötü sanmaya devam edecektir. Bizzat kendisi yaşayarak görecektir ki insan sosyal bir canlıdır. Topluluk haline geldikten sonra her ne kadar içimizde ötekileştirme eğilimi artsa da başkası olmadan yaşayamadığımızı görüp, birlikte yaşamanın ve hayatı paylaşmanın tadını da alacağız.

Zamanla yaşadığımız her şeyin ve bizzat şikâyetçi de olsak bu hayatın bize verilmiş bir armağan, bir şans olduğunun farkına varacağız ve dudağımızdan şu cümleler dökülecek…

-Bu hayat bana verilmiş bir armağandır. Bu hayat size verilmiş bir armağandır. Ben de öyleyim.

Evladınızdım. Doğdum sevip okşadınız, yüreğinize sevinç, mutluluk oldum. Büyüdüm hastalandım üzüldünüz, şefkat ve merhametinize vesile oldum. Üzdüm sizi kırdım incittim sabrı öğrendiniz sayemde. Belki benden kötülük gördünüz ama sevabını Mevla’dan beklediniz. Size ödül de ceza da ben oldum ama hayatınızı doldurdum.

Bazen annenizdim, sevip bağrıma bastım, bazen babanızdım sevip okşadım. Sevgiliniz oldum. Size şiirler yazdım, öyküler, masallar anlattım. Yerden alıp göğe fırlattım. Sizin için gözyaşı döküp, ağladım. Kelimeleri zincir zincir, ilmek ilmek birbirine bağladım.

Hasta ruhlarınıza şifa oldum bazen. Bazen kendi ruhumun hezeyanları ile sizi üzdüm, sınadım, sınandım. Klavuzunuz oldum çoğu zaman. Bir yerden bir yere götürdüm. Sevdiniz yeni ulaştığınız durakları. Bazen yoldan çıkardım, pişman oldunuz, tövbenize vesile oldum. Bazen günahlarınızın, bazen tövbelerinizin bazen de birlikte uçsuz bucaksız, uçuk kaçık veya ulvi-süfli sohbetlerinizin arkadaşı oldum.

Hayatı veya bir anı paylaştık sizinle. Belki kırmızı ışıkta karşılaştık. Belki sinemada, tiyatroda belki aynı otobüs koltuğunda yan yana yolculuk ettik hiç birbirimizi tanımadan. Belki size bir nane şekeri uzattım. Belki sigaranızın dumanı öksürttü de sizi azarladım.

Belki de karşılaştık kim bilir. Olmadık bir yerde olmadık bir zamanda, olmadık bir satırın, olmadık bir hecenin, olmadık bir cümlenin içinde. Selamlaştık, tanıştık, konuştuk sevdik birbirimizi. Gözyaşı döktük, öfkelendik, kızdık. Birlikte zamanlar tükettik. Hasta olduk, uykusuz kaldık. Birlikte gülüp, birlikte ağladık. Kısa yada uzun zamanlar paylaştık.

Belki dedeniz, nineniz oldum sonra ya da hiç kimsesizdiniz kimseniz oldum. Sizle birikimlerimi paylaştım. Hayat tecrübelerimi.
İnsanlığın güzel yanı biraz da bu belki. Ölümlü olsak da kendimizden bir şeyleri gelecek kuşaklara aktarmak istiyoruz. Çırpınıyor paylaşıyoruz.

Ey! insanlar unutmayın. İçinde yaşadığınız bu hayat size bir armağandır. Bütün zorluk ve sıkıntılarına rağmen öyledir. Ben de öyleyim. Kıymetimi bilin.

(*) Not: herkes bizzat kendisini buradaki BEN yerine koyabilir.

İçimizdeki renkler / Yeşil (son)

2010-08-21T08:08:00.000+03:00

Eteğinin ucuna tutunup, başının tacı olmuş sarmaşıkların rengiydi yeşil. Bir de gözleriydi batıda gülümseyen, doğuda ağlayan kadınların. Kötülüğü bilmeyen, gücü sadece sevgiden aldığına inandığın günlerin güzelliğiydi yeşil.

Oysa silahın örtüsüydü aynı zamanda yeşil, hain pusulara düştüğünde dost diye kapını çalan, güvendiğin insanların da rengiydi yeşil. İsyana kalkıp, camilerin kubbesinden, hainlerin takkesi olmaz dediğin renkti aynı zamanda yeşil.

Sana, senin kıymetini bil derken dilimde biten tüyün rengiydi yeşil. Ben seviyorsam senin var olma bahanendi yeşil. Baktığım gördüğüm yerlerde çekinip sana selam veremeyişimin rengiydi yeşil. Öfkenin, isyanın, sivri dilinin ve gözü karalığının rengiydi yeşil.

Tenine giymeyi sevdiğin elbisenin, yetimlere yardım eden elinin rengiydi yeşil. Sana uzattığım gülün dalıydı yaprağıydı yeşil. Hayatı hep elinde tutan bir varlığın armağanıydı dünyaya yeşil. Çıktığı kabuğu beğenmeyen civcivler gibi, kızardığında aslını inkâr eden olmamış tüm meyvelerin asıl rengiydi yeşil.

İçimizdeki Renkler / Yeşil-1

2010-08-17T21:35:00.006+03:00

Bastığınız çimenlerin rengiydi yeşil. Sizin farkında bile olmadığınız çoğu zaman. Bir de öldüğünüzde üstünüze örtülen örtünün rengi. Hani topraktan gelip toprağın koynuna giderken, medeniyetimin rengiydi yeşil.

Tevazunun, ağırbaşlığın sakinlik ve sadeliğin rengiydi. Oysa hayatın ta kendisiydi aynı zamanda. Güneşin sarısı ile göklerin mavisi kavuşturan, fotosentezin. Gördüğümüz her çiçeğin asıl dal ve yaprağının rengiydi yeşil. Ara bir renk olmasına rağmen işin özüydü yani.

Boynunu bükmüş çiçeklerin yaprağıydı, dalıydı yeşil. Senin içindeki buruk gülümsemenin. Kadere bakıp keşke demişliğin, sonra boyun eğmişliğinin rengiydi yeşil. Umut dolu çocukluğunun, erken gelmiş yetimliğinin rengiydi yeşil.

Ördeklerin başıydı hani yanık türkülere söz, elişlerinde oya ve nakış olan. Beyazdan önceki rengiydi camın. Her şeyi uluorta açık etmeyen, içinde hep bir söylenmemiş sır saklayan.

Annenin yemenisi, ablanın eteği, belki senin saçlarının tokasıydı kimbilir. Elbisenin fiyonku, altına salıncak kurduğun çam ağaçlarının rengiydi yeşil. Belki piknik sepetindeki plastik tabaklarında rengiydi. Bahçede kopardığın dallarda erikti yeşil.

Prens olsun diye öptüğün hayırsız kurbağanın. Bahçende bir umutla aradığın dört yapraklı yoncanın rengiydi yeşil. İçimizde yeşeren umutların ve bir o kadar boynu bükük bıraktığımız duyguların rengiydi yeşil.

(sürecek)

İçimizdeki Renkler / Kırmızı-3 (son)

2010-08-15T13:31:00.000+03:00

Bahçemde gülümsün dedim ya ilk kez sana. Bana böyle şeyler söyleme alışırım derken gülümseyen dudaklarındı kırmızı. Al gülüm, mor gülümdün ya sen. Hani güle bakan çok olur, sana kimse bakmasın diye değen nazarıma muska, tenimden nazar boncuğundu kırmızı.

Masamızdaki vazoda gül, eline batan diken. Senden ayrı gecelerin kahrolası kızıllığıydı kırmızı. Yaşarken ölümün rengiydi. Bir bıçağın ucundaki kan, bir şarapnel mermisi, gözü yaşlı yetimlerin gözyaşıydı kırmızı. Bir kez olsun güldüremediğim kaderin. Buruk gülümsemenin altında söyleyemediklerindi kırmızı.

Elime, bunu bensiz oku diye iliştirdiğin defter, içinde boynu bükük satırlar. Ayrılığa çoktan razı olmuş sessizliğin, kalabalıklar içinde kimsesizliğin, gözlerime bakıp: gitme kal, beni bırakma deyişin, içimizde bir anlık yokluk ateşinin rengiydi kırmızı.

Bütün trafik ışıkları, durup sakin olmamı söylerken, elimi belaya davet eden, seni kıskanmanın rengiydi kırmızı. Bugün alıp başımı kendimden bile uzaklara giderken, yanımda hep seni görebilmenin rengiydi kırmızı.

(yakında yeşil)

İçimizdeki Renkler / Kırmızı-2

2010-08-14T13:44:00.003+03:00

Kanayan dudağımdaki garip tattın seni ilk gördüğümde. Düşmüş müydüm yoksa dudaklarımı ısırmaktan mıydı bilinmez ılgıt ılgıt gelişin.

Kanımın rengiydin hani. İlk öyle görüp öyle sevmiştim seni. İlk başım öyle dönmüştü. İlk kan öyle tutmuştu kırmızılığında.

Kırmızıydın. Uykusuz gecelerde ağlarken al al olan gözlerim sendin. Kırmızıydın. Öfkemin ve öfkenin rengiydin. Matadorun elinde kan rengi bir mendil gibiydin.

Gördüğümde gözlerimi döndüren, rüyalarımda uykumu bölen, yarım kalmış bütün cümlelerimi, eksik bütün kelimelerimi tamamlayan renkti kırmızı.

İçindeki renkleri soruyordum ya hani sana. Hiç boyanmamış saçının rengiydi kırmızı. Selvi boylum, al yazmalımdın düşlerimde, yine kıpkırmızı. Kırmızı başlıklı kız masalındaydık hani ikimiz. Külkedisiydin ya, ayakkabının tekiydi kırmızı.

Hiç giymediğin elbisen, dudağına hiç sürmediğin ruj, parmağındaki ojeydi kırmızı.

(sürecek)

İçimizdeki Renkler / Kırmızı -1

2010-08-12T11:08:00.003+03:00

Kırmızı senin deli yanın. Kanıma kast ettiğin yanın. Dişini etime geçirdiğin, yüreğimi yakıp tutuşturduğun yanın. Kırmızı senin ateşli yanın.

Bir çocuk gibi benimle oynayıp, canını yaksam bile inatla acımadı ki diyen gözü kara yanın. Kırmızı senin dudakların. Kırmızı senin al yanakların. Kırmızı senin hüzünlü gecelerde beni şaşırtan siyah ısmarladığın geceliğin. Kırmızı senin masum ve uslu olmaktan usandığındaki eğlenceliğin.

Kırmızı günün batışı ve doğarken ışıması yeni günün. Kırmızı üstüne sünger çekilmesi dünün. Kırmızı, senin ilham veren baş döndüren, genç diri ve göz alıcı yanın. Kırmızı canın, kanın.

Kırmızı, senin belalı ve öfkeli yanın. Kırmızı, senin başımda sevdayı duman olup tüttüren yanın. Kırmızı uykusuz gecelerde kan çanağına dönmüş ağlamaklı gözlerin. Kırmızı, senin can yakıcı sözlerin.

Elma kırmızı, nar kırmızı ve dudakların kırmızı. Çok sevmesen de parmağına da ayağına da üstüne de yakışan bir renk işte, biliyorsun. Dikkat çekici olduğu kadar iç gıcıklayıcı bir renk, tonları içinde bir ahenk kırmızı.

Hani, kırmızı çizgileri oluyor ya bazılarının. Oysa benim ihlal etmeyi en sevdiğim yasaklı yanın kırmızı. Neredeyse meyveye durmuş ağaçların tüm meyveleri kırmızı. Çilek, elma, kiraz, say işte sen de say biraz. Kırmızı işte her yer, al kırmızı, can kırmızı, kan kırmızı.

Kırmızı, içimizdeki kanın ve canın rengi. Ateşleyici, ivme kazandıran, harekete geçiren, tutuşturan bir renk. Kırmızı sana söylenmiş mahrem kelimelerim, yaz sıcağında üstü açık cümlelerim kırmızı.

Başlarken yeni bir güne, sen kırmızı, ben kırmızı, ten kırmızı (sürecek)

İçimizdeki renkler / Siyah-5

2010-08-07T23:09:00.000+03:00

(son)

Sen de en az benim kadar ön yargılısın dedi siyah. Siyah olan benim kaderim. Yoksa ben de bilirim başka renklerin ışıltısını. Gözlerimin karanlığında hiç mi başka renk yok sanıyorsun?

Ne renkler söndü o gözlerde, ne acılar yüzünden sen biliyor musun? Üstüme yakışan sadece matem siyahından elbiseler mi sanıyorsun? Be hey aptal adam.

Evet, cehennemin ateşi de siyah ama Kâbe'nin örtüsü de. Katillerin, hainlerin dolaştığı geceler hep siyah ama gökyüzünde yıldızların asıldığı geceler de. Sen beni karanlık görüyorsan neden seviyorsun o zaman? En karanlık halimle bile sevmedikten sonra bana seni seviyorum demenin anlamı ne?

İyi gün dostlarının dostluklarından farkı ne ki senin yüreğindeki sevdanın? Ben sana güvenip yüreğimin dehlizlerini açtım diye, beni mahkûm mu edeceksin? Bir idam fermanı gibi boynumda asılımı mı duracak paylaştıklarım. Beni böyle sevmeye, sevmek mi diyorsun sen?

Dondum kaldım öylece.
Haklıydı siyah. Geceyi gündüze örtü yapan elbette siyahı da beyazdan ayrı ve sebepsiz yaratmış olamazdı. Kader denilen şey hepimiz için aynı yazılar yazmıyordu ne yazık ki. Bazılarımız bu konuda daha şanslıydı ve şükrümüz bir o kadar azdı.

Gözü kapalı sevmeliydim siyahı, öyle de yaptım bir süre sonra.Yumdum gözlerimi ve sadece sevdim. Sevdim...

Ancak bazı hastalıklar bulaşıcıdır. Benim gözümü kör eden ışıltılar, siyahın gözlerine de dokundu bir süre sonra. Bak dedi: şu Çingene pembesi ne kadar sırıtıyor, ya şu patlıcan moru, ya şu camgöbeği yeşili ne kadar itici. Sen bu renkleri nasıl taşıyorsun yüreğinde. Nasıl içine sindiriyorsun bunca çirkinliği nasıl, ha nasıl?

Sesi gök gürlemesini andırıyordu. Masmavi gökyüzü bir anda kapkara olmuş, şimşekler, yıldırımlar peş peşe üstüme geliyordu. Siyah bir müddet sonra kendi yarattığı yıldırımlardan gök gürültülerinden korkmuştu.

Yanıma geldi, bir çocuk gibi kollarıma sığındı. Biliyor musun dedi. Bakma esip gürlediğime ben yıldırımlardan, gök gürültülerinden çok ama çok korkarım.

Gülümsedim siyaha, saçlarını okşarken. Ben sana kara demem siyahım. Sen benden daha ak, paksın gözümde her zaman dedim. Gözlerimin içine sahiden mi? diye soran gözlerle baktı. Sahiden diye gülümsedim gözkapaklarından öperken. Sahiden!…

İçimizdeki her rengin kendince bir öyküsü var.
Dokunduğumuz her yürekte kanayan kandan nehirler akıyor. Kimi kıp kırmızı, kimi mor, kimi yeşil, kimi siyah. Tozpembe düşler kurmak, beyaz bulutların üzerinde uçmak, mavi gökyüzüne bakıp, doğan ve batan güneşin kızıllığına şiirler yazmak işin kolayı.

Oysa hayatın en zor ve en güzel rengidir siyah. Siyaha kanayan bir yüreğe kendinizden katacağınız renk ne olursa olsun, belki ulaşabileceğiniz sevinç ve mutluluklar hiçbir zaman tozpembe olmayacak. Onun hep hüzünlü, alıngan ve kırılgan yüzü ile yaşamak zorunda kalacaksınız.

Ancak biraz gri, biraz kahverengi ile gerçekten mutlu olmayı başarmak istiyorsanız siyahı çok sevin. Çok ama çok sevin. Onun da sizi gerçekten çok sevdiğini göreceksiniz.

Renklerin içinde en gizemlisi, en asili ve en korkulanı: Seni sahiden çok sevdim, seviyorum, seveceğim. Biliyorsun değil mi?

(yakında : kırmızı)

İçimizdeki Renkler / Siyah-4

2010-08-07T13:00:00.004+03:00

-sondan bir önce-

Her zaman 12'yi gösteren saatler gibi kendi doğruları vardı siyahın. Öyle ki, olmazsa olmaz ilkeler, bakış açıları. Çoğu asil, doğru şeyler ama bazen kendi gözünü kör eden, bana göre böyle deyip işin içinden çıkıverdiği. Başka yorumlara, saçmalama ne alakası var dediği doğrular.

Kendi aklına yatandan ötesiyle, işim olmaz diyerek gündeminden çıkardığı, sadece kendi bakış açısını doğru kabul ettiği, ya siyahtır ya beyaz dediği doğrular. Ancak, ben birisinin ona karşı pencereyi de göstermesi gerektiği kanısındaydım. Ne kadar can yakıcı olsa da sonuçları hiç hoş olmasa da, ona bunu söylemeliydim, bildirmeliydim. Yoksa benim dünyamda siyahın, siyahın dünyasında benim yerim kalmayacaktı.

Siyah ne kadar asil ve soylu olursa olsun gri ve kahverengiyi de öğrenmek, bilmek zorundaydı.

Çok sancılı bir süreç oldu siyahın sulandırılması. Biliyorum o asla kendi renginden taviz vermeyecekti. Ancak bu kadar siyah da bana ağır geliyordu. Nefes alamıyordum. Gözüm kararıyordu.

Siyahın bilmediği ara renklerdi. Oysa kahverengi ve griyi de kendi oluşturuyordu farkında değildi. Hayata sadece kendi penceresinden ve kendi doğrularından bakmak güzel olsa da her şey siyah ve beyazdan ibaret değildi bu dünyada.

Ama siyah bunu bilmiyor bilmek istemiyordu. Onun için doğru olan şey doğruydu ve başkalarına yanlış gelmesi önemsizdi. Aynı şekilde başkalarının doğrularının ona yanlış gelmesi durumunda da bunu siyahın kabullenmesi oldukça zordu. Yine de ona kapalı-açık ve aralık kapı formülünü anlatmaya karar verdim.

Bilinmez.

Belki vaktiyle başkalarının doğruları yüzünden çok üzülmüş de olabilirdi ama kendi doğrularının da başkalarının canını yaktığını görmesi gerekiyordu. Nasıl günışığının siyah ve beyaz dışında ayrışabilen yedi rengi varsa, başka insanların da iyi kötü zamanları, duruma göre değişen farklı algıları vardı. (sürecek)

İçimizdeki Renkler / Siyah-3

2010-08-06T21:52:00.001+03:00

Güneşi ardına aldığında gölgesi uzayan, yakıcı sıcaklardan bunaldığınızda gölgesine sığındığımız tek renk siyah. Bazen onunla birlikte kaybolmak isteyeceğiniz kadar huzur veren, bazen gözlerine bakınca kaybolup gitmekten korktuğunuz bir renk. Siyah korkulacak ama çekici ve sevilesi, çok çok özel bir renk.

Siyah, konuşabilseydi çok şey anlatırdı bize eminim. Ama diline dokuz düğüm vurmasının da elbet bir sebebi olmalı diye düşündüm. Suskun bir renkti siyah. Sonrasında kaderine küskün bir renk olduğunu da öğrendim. Tıpkı hepimizin yazgısında okumak istemediğimiz sayfaların olduğu gibi.

Siyah bizim içimizdeki matemin rengiydi ve susmasını konuşmaktan iyi bilirdi.

Eğilip baktı yazdıklarıma. Çok şey yazmış, az şey anlatmışsın dedi baktıkça ürktüğüm sürmeli gözleriyle. Gözlerimi içimi delip geçiyordu.

Haydi dedi korkma, yaz. Söyleyemediklerini de söyle. Ne kadar hırçın olduğumu da söyle. Başka renklerin ışıltısına kapılıp gittiğin ve benden köşe bucak kaçtığın günleri de anımsa. Gece yanıma koşarken, gündüz beni göremediğinde aklındaki binlerce şüpheden de bahset. Bana nasıl bu kadar kızdığını da anlat.

Ya güneş doğmazsa diye nasıl korkuyorsun değil mi? Ağaçların yeşili, denizlerin mavisi, hayallerin pembesi, umudun sarısı, hepsi bir daha görünmez diye öyle korkuyorsun değil mi?

Oysa gün battığında sığındığın benim. Korkma ben gecelerden gündüzüne inmeyeceğim ama sen benden gitsen de daima gecelerin koynunda seni bekleyeceğim. (sürecek)

İçimizdeki Renkler / Siyah-2

2010-08-05T23:18:00.000+03:00

Hırçındı biraz siyah.
Dalgalı denizlere gözünü kırpmadan açılacak bir yelkenli kadar hırçın. Bazen ise ölüm kadar sessiz ve tepkisiz.

Ben, düz sıradan bir rengim diyecek kadar mütevazı, bazen ise dudaklarındaki mor da benim, gözlerindeki kahverengi de siyahsız olmaz diyecek kadar küstah.

Karışmak istemediği renklere karşı; işim olmaz, aklım ermez diyecek kadar sarışın, tüm grilikleri reddedecek kadar net, asaleti vurgulandığında biliyorum diyecek kadar kendinin farkında.

Uykusuz gecelere hiç yabancı değil. Kendi yastığından başkasında uyuyamayacak kadar seçici. Her gün doğumundan önce sabahı karşılayacak kadar nöbetçi.

Diplomat görüntüsünün altında sevgiye hiç de yabancı olmayan, hatta biraz aç bir yürek. İçindeki siyahın alımlı olmaktan öte bir kötülük taşımadığı, ancak derin bir çukur olup kendi dehlizlerinde kaybolduğu bir renk.

Hayatta güvendiği dağlara kar yağmasaydı beyazla bu kadar zıt olur muydu, hayata kendi en karasından bakar mıydı yine bilinmez.

Ancak biz insanların ona yüklediği imaja inat, hayatımızın boş köşelerini doldurarak, yüzümüze düşürdüğü gölgelerle, hüzün, neşe, acıdan efektler yapan olmazsa olmaz bir renktir siyah. (sürecek)

İçimizdeki Renkler / Siyah-1

2010-08-05T00:20:00.002+03:00

Siyah…
Matemin rengi.

Bir insana, bir renk bu kadar mı çok yakışır. Bu kadar mı bütünleşir ruhuyla, kaderiyle. Bu kadar mı onu anlatır.

Anlatırmış. O içime bir ayna tutup yansıttığında gözlerimdeki acıyı, çok iyi öğrenip bildim bunu.

Başıboş ve serseri caddelerde yürüdüğüm günlerden biriydi siyahı ilk görüşüm. Bir gölge gibi sessiz ve sakin yanıma gelmiş. Tam karşımda durmuş ve söyleyivermişti o sihirli cümleyi.

Siyah, ben siyahım. Boşuna ceplerinde arama beni. Güneşin yedi renginden biri değilim ben. Ben içinde sakladığın beyazın öz kardeşiyim. Haksızlığa uğramış olsam da, kadersizsem de ben de bir rengim hem de asil bir renk.

Yaşam mı, ölüm mü diye sordum ona. Ben ölmeyi çok istedim ama yine de yaşamayı seçtim. Bir gün öleceğimin farkındayım ama kaderime direnmeyeceğim. Çünkü sebebim yok. O yazdı ben oynayacağım rolümü.

Ya sen, sen yaşamak zorunda olduğunu biliyor musun ey aptal ve kaderci adam demişti? Niçin demiştim ona niçin, bana küçücük bir sebep göster yaşamak için. Yüzüme baktı, biraz buruk bir ifadeyle gülümsedi.
-Ey aptal dedi. Hayatındaki en küçük şeyi düşün. İşte onun için diye ekledi.

Ruhumu sarsan, zihnimi karıştıran bu sesin sahibini tanımıyordum henüz. Siyah içimin renklerinden biriydi ama farklı gibiydi. Henüz yeni tanışıyorduk. Ben önceleri siyahı bir renk bile saymazdım. Ne çok yanılmışım. Hayatımızı büsbütün kuşattığını görünce anladım.

Her zamanki yaptığımca, saçların ne renk dedim?

- Siyah dedi.

-Ya gözlerin dedim.

-Zeytin diye ekledi.

-Yanmışsın dedim.

-Kömür karası bir kader dedi...

Sesindeki ince alayın ve boş vermişliğin altında derin bir kesik izi, kesif bir yanık kokusu yayılıyordu.

-Üzgünsün dedim

-Aldırma, olur öyle arada dedi. Sen benim için bir şeyler yaz. Neşeli bir şarkı çal söyle, en iyi senin dudaklarına ve benim kulaklarıma yakışır bu şarkılar dedi.

-Peki dedim… (sürecek)

Melikem'den haberler

2010-07-24T17:45:00.003+03:00

Biliyorum özlediniz. Ben de özledim Melikem'i size anlatmayı.

Melike dizisinin son yazısı olacak bu yazı demiştim ama fırsat buldukça sizlere Melike'mden bahsedeceğim elbette.

Sadece Melike'm artık büyüyor ve nasipse bu seride yazılan öyküleri bir kitap yapmak istiyorduk, son aşamalara geldik.. Gelişmeleri sizlerle yine burada paylaşırız. Bakalım nasıl bir kitap olacak, biz de merak ediyoruz.

Melike'm bugünlerde daha bir olgunlaştı. 5. yaşı ile çocuksu tavırlarının yanında torunum Elif'e ablalık yapıyor.(teyzeliği kabul etmiyor) Renkleri seçebiliyor ama turuncuya sarı demekte ısrarlı halâ... Harfleri rakamları tanımaya başladı. Bazı minik duaları ezberliyor kolayca.

Şimdi birkaç anekdot paylaşarak devam edelim yazımıza:

Geçenlerde bir düğüne katılmak için Ankara'ya gitti Melike'm. Annesi ve Abisi ile. Ankara'dan Çorum'a geçtiler. Geldiklerinde anılarını dinledik. Dinlerken ezan okundu ve Melike'mden ilk inci:

-Baba Allah bizi özlemiş... Her yerde var diyorlar ama Çorum'da yoktu. (ezan sesi duymamış sanırım)

Geçenlerde yine yaz yağmurları ve gök gürültülerinin olduğu bir gün, yıldırım biraz yakına düştü büyük gürültüyle. Sofrada şımarıklık yapan Melike'm birden dua ya başladı. Peş peşe sıralanan birçok iyi dilek ve duanın arasında en ilginci ise şuydu:

-Allah'ım gel diye yemek yapıyoruz. Sofra hazırlıyoruz ama gelmedin ki. (bir imada bulunmadık ama Allah c.c kızdı sanıyor)

Sofra dedim de bu aralar sofra hazırlamaya da merak sardı. Mutlaka çiçek şeklinde hazırlanıyor sofralar. Kimsenin tabağın çanağın şeklini bozmasına izin vermiyor. Ayrıca mutfakta mühendislik harikası çözümler üretiyor. En son çözüm. salıncak ipini tüm sandalyelere ve dolap kapaklarına bağladı. Sonra bir hopladı ipin üzerine birkaç dolap kapağı birden açıldı mutfakta. Annesine diyor ki. -Sen yorulmayacaksın. Otomatik açılacakmış dolap kapakları.

Dün gece bir türkü dinledik çocuk şarkıcılardan. -Hastane önünde incir ağacı... Kızın annesi ağlıyordu TV'de. Biz de duygulandık. Melike çok şaşırmış bir şekilde sordu. -Türkülerde ağlanır mı? Bu güne kadar sadece dans edip oynamıştı babayla. Sonra da uyardı anne babayı:

-Sizin kızınız çıkmadı ki oraya. Ben çıkar türkü söylersem öyle ağlayacaksınız...

Son günlerde dilinin tekerlemesi ise durmaksızın AŞK AŞK AŞK diyerek dolaşmak. Nerde bir çift görse âşık ilan ediyor onları. Anne babaya, enişte ablaya âşık...

Arada babasına dizilerden güzel aktrisiler de öneriyor ama anneden fırçayı yiyince bunun pek iyi bir fikir olmadığını anlıyor. Abisine ise şampuan reklâmından kız beğenmeye devam ediyor... Bu gidişle ahenkle danseden saçları olan bir yengesi olacak.

Akşam yemeğinde bir espri sonrası onu ısıracak oldum. -Yemek ye, beni yeme dedi. Ama sen çok tatlısın dedim. Değilim beni yersen kızım yok diye ağlamayacak mısın? dedi. Yamyam bir babayı istemiyor. Son olarak süte şeker yerine Melike Mine BAL katma isteğimi de -kendimi katarsam sütü içemem ki diyerek reddetmişti.

Bir de kız/kadın kimliği oturmaya başladı. Aynada geçen zamanlar. Saçını arada eliyle düzeltmeler. Elbise beğenmemeler. Bugün (pazar) gezmeye çıkardım onu. Ancak 5. çift ayakkabısını da giyip denedikten sonra çıkabildik dışarı.

Ah! şu kızlar... (2009)

Bu aralar ne yapıyor?

2010-07-16T17:46:00.000+03:00

Melikem serisinde en azından kitap formatında derleyip toplayana kadar bir şeyler yazmasam da yaşadıklarımızı satır başları halinde paylaşalım istedim. Buyurun Melikem bakalım bu aralar neler yapıyor:

- Artık sandalye kullanabiliyor. İlk büyük icraatı mutfak dolabının tepesine çıkıp un almak, buzdolabının tepesinden de yumurtaları alıp pasta çırpmaya başlamış. Son anda annemizin müdahalesi ile pastayı yedik.

- Bir yandan meyve, sebzeler ve yemeklerdeki vitaminleri merak ediyor. Her kaşık yemek sonrası pazularını şişiriyor ve sandalyede ayağa dikilip büyüdüm mü diye soruyor..

- Öte yandan büyümek istemediğini de öğrendik. Büyümekten korkuyormuş. Bedeninin değişeceğinden korkuyor sanırım. Ya Hulk falan izledi, ya da Shrek

- Bol bol yeni kıyafetler giyiyor, süslenip dansediyor. Saçlarını tarıyor, ayna kullanıyor.

- Bahçede oynamayı ve ağaçlara tırmanmayı seviyor. Bisiklete biniyor.

-Havanın dondurma yiyecek kadar sıcak olup olmadığını henüz babaya sorarak kontrol ediyor. Baba da bu konuda küçük yalanlar söylüyor kızı hasta olmasın diye. ama dilini çıkarıp eliyle kornet işareti yapması çok güzel..

- Son izlenimi ise afedersiniz ineklerin süt işediği kanısında...

Şimdilik haberlerimiz bu kadar efendim. (*) 2009

Uyanıp yeniden başlarken hayata

2010-07-04T14:17:00.001+03:00

Gecenin iki uykusuzu: Melike ve baba.

Anne günün yorgunluğuna pes etmiş. Sabah erken kalkacağı için göz kapakları ve Melike ile boğuşmaktadır. Baba ile yeniden canlanan Melike Masal kahramanı olmaya hazırdır…

Baba bu kez şaşırtır ve anneyi masal kahramanı yapar… Anne masala değil ama uykuya kaçmak istemektedir. Oysa Melike'nin hiç uyumaya niyeti yoktur. Gece gece azıcık su içmek istediğini söyler babaya. Ve yataktan kalkılır.

Sonra süt ister canı…

Baba "emin misin?" diye sorar.

Melike emindir…

Annem nesQuick'i şu üst dolaba sakladı diye ekler hemen… Baba üst dolabı karıştırırken çikolata ve cikletler dökülür. Melike keyifle güler. -Baba yine bulduk der… Annenin kayıp hazinesi kısa bir aradan sonra yine bulunmuştur ama nesquik bulunamamıştır.

Neskafe ve krema ile sahte nesquik süte katılır. Tadı fena değildir. Baba kavurma ve kızarmamış ekmekle eşlik eder melikeye. Tanrım kolesterol mü, o da ne?…

…

Sonra uykuya geçilir… Melike bu kez pembe kaşkollu kızdır… Annesini pazara götürür. Pazardan sepetine bir şeyler alır… Ama annesinin elini hiç bırakmaz. Çünkü annesi pazarda kaybolabilir… Yoldan karşıya geçerken dikkatsiz davranabilir. Melike annenin elini tutarak ona yol gösterir. Melike masal bitmeden uyuya kalır. Hain trafik canavarına karşı bir parça önlem almak adına kırmızı başlıklı kız masalı da kurban edilmiştir bu gece…

Bu gecenin masalı sona ermeden melike uyur. Baba, öyküyü yazar, laptopunu kapatır. Küçük kızını bir kez daha öpüp, yatağına yatarken üniversite yurdundaki oğlunun üşüyüp üşümediğini, kızı, torunu ve damadının iyi olup olmadıklarını düşünür gece yarısı.

Kapıları, pencereleri, kilitleri kontrol eder tekrar kalkıp ve yine yatağa ilişir sessizce... Başını yastığa koyar, bir eliyle kendini pış pışlarken, uyuyan iki güzel kızın yanında düşüncelere dalar...

Yarın yeni bir gündür. Doğan yeni bir günle hayat tüm güçlüğü ve acımasızlığı ile devam edecek de olsa güzellikleri de eskiksiz onlara sunacaktır.

Aslolan günü yaşamak mıdır, yoksa kurtarmak mıdır bilinmez. Ama ömür oldukça yaşanacaktır. Kriz dönemlerinde ve uykusuz gecelerde tüm masallar biraz eksik biraz yarımdır.

Ancak işin esası her doğan yeni güne uyanırken, dün ölüp bugün doğduğunu düşünerek ve bu günün yeni bir başlangıç olduğunun bilincinde olarak güne başlamaktır....

Sezen Aksu Besik

Katil terziydi /Taslak -6

2010-07-03T18:16:00.001+03:00

Saldırganı gördüm…

Türbanlılar giremez diyordu

Saldırganı gördüm

Elinizi kolunuzu bağlayıp aşı yapacağız diyordu

Saldırganı gördüm ya sev ya terk et diyordu

Saldırganı gördüm

Teroristler kardeşim diyordu

Saldırganı gördüm

Yasinler bitmez diyordu

Saldırganı gördüm

Hepimiz ermeniyiz diyordu

Saldırganı gördüm

Kara Fatmalar diyordu

Saldırganı gördüm

Aleviler dinsizdir diyordu

Saldırganı gördüm

Kara cübbeli çarşaflı yobazlar diyordu

Saldırganı gördüm

Komünistler moskovoya diyordu….

Saldırdanı gördüm

Milliyetçiler faşisttir diyordu

Saldırganı gördüm

Alevi, kürt, türk, sünni, dinci, laik diyordu

Gördüm gerçekten binbir kılıkla

Saldırganı gördüm

Hepimize cins cins elbiseler kesip dikiyordu…

Melike'nin babası ile Elif'in teyzesi ve Yasemin

2010-07-01T17:30:00.001+03:00

Bu hafta özellikle kadın yazarlarımızın duygu yüklü satırları uzun süredir ezberimde tuttuklarımı yazmama yol açtı... Öncelikle Emel Hanım'ın "Bir anneyim ben" yazısı ve Şebnem hanımın "Neden çocuk sahibi olmayı isteriz?" başlıklı yazıları bana hayata anlam katan en özel şey'i; çocukları hatırlattı...

Usta diyorlar... Mesleğim bilgisayar. Yıllarımı verdiğimden olsa gerek, hürmet görmüyorum desem yalan... Ancak düşündüm. Erkan bey demelerini mi isterdim, Erkan Usta mı, ya da KOÇ gibi adımı marka yapmayı mı.. Neydi benim adım, işim mesleğim... Sonunda Emel hanımın cümlelerinde buldum kendimi...

Ben Melike'nin babasıydım...

Melike'm 3.5 yaşındaki 2. kızım. Teyzelerin en güzeli diye seviyorum onu çünkü 5 aylık da bir torunum var:) İşte ben Melike'nin babası Melike'de Elif'in teyzesi... Maceramız böyle başlıyor...

İşte Melike'den inciler: Tekerleme öğreniyoruz....

Bu yoğurdu sarmısaklasak da mı saklasak, sarmısaklamasak da mı saklasak? -IIhhhh.. Buzdolabına koyupta saklasak... Sarmısaklı kokar...

Dükkana gelen müşteri pclerinin kapağını açar açmaz içine oda parfümü sepmeye kalkıyor..

Kötü kokuyormuş... Sigara içen müşterilerimize duyrulur:)

Bugün de gözüme dikiş iğnesi sokmaya kalktı..

-Baba gözüne iğne soksam nolur?

-Kör olurum

-Sonra... ölürüm

-Sonra ... gömerler

-Sonra ... Toprak olur çürürüm..

-İyi ben gelir sana okurum....

Sonunda babadan vazgeçtik Yasemin'e batırdık iğneyi. Zaten kızcağızın çektiği nedir elimizden. İşkenceden şikayetçi olsa hakkıdır. Sahi tanıştırmadım. Yasemin Melike'nin bebeği..

Eti kemiği yok ama boyu melikeden büyüktü alındığında... Bazen banyoya saklar melike içerde bir çocuk yatıyor der korkarız. Bazen koltuğa oturtur ışığı açınca ürkeriz. Boyu boyunca bir bebek. Garibimin ne yolunmadık saçı, ne yazılmadık kolu bacağı ne de ısırılmadık bir yeri var.

Bu akşam poposundan kocaman bir topuzlu iğne çıkardı. Hiç acımamış Yasemin ağlamamış bile. Gülmüş hatta. Ah Yasemin ah.. Ağzı dili olsa da konuşsa....

Melike'nin yemek seansları..

-imdat .. beni yeme ben küçük bir taze fasülyeyim imdatt ısırma...

-uçak piste iniyooooorrrrrrrrrrrrr vınnnnnnnn

Melike sihirli bir cadıdır.. Büyük güçleri vardır. Bunu sihirli kelimelerle yapar. işte bir örnek: (dikkat bunu sizin evde de bilen biri de olabilir) -koca adamdan at yapma büyüsü--

-Babaaaaa Hadi eşek ol /at ol Lüüüüüftennnnnnn!.... (anında olunur:)

Zaman zaman bu tip özdeyişleri sizlerle paylaşmama umarım sabredebilirsiniz. Tabi bir de elifimiz var. O kim mi Elif Melike'nin yeğeni... Torunum 5 aylık... Ben de artık bir DD yim:)

Hep BB olmak istemiştim kısmette DD olmak varmış. (BB=Brigitte Bardot:) -yaşı yetenler için espridir - gülebilirler:)-

İşte şu an son durum şekil A-şağıdaki gibidir:)

Ben Melike'nin babası, Elifin dedesi, Melike Elifin Teyzesi... Teyze - Yeğen arasına girilmez. Girenin hali de şekildeki gibi oluyor zaten:)

ve Yasemin'in Fırtınadan sonraki hali

değişim / değişin...

2010-06-14T11:42:00.001+03:00

insanlar birbirilerinin hayatlarına bir değer kattıkları zaman vardırlar. o zaman sevdikleri ve sevildikleri için bir anlam ve değer ifade ederler. eğer birlikte olduğunuz insana dünyayı dar getiriyorsanız, yaşanmaz kılıyorsanız, kıskançlıklarınız ya da kaprisleriniz onun hayatını eskisinden daha kötü hale getirmişse, adına sevgi deyin aşk, deyin, evlilik deyin ne derseniz diyin o ilişki karşı taraf için bir işkenceye dönmüştür. siz artık sadece katlanılan birisinizdir.

kök saldığınız bir yürekte veya paylaştığınız bir yaşamda acı, hüzün ve öfkeden başka duygular uyandıramıyorsanız, karşınızdaki insan her an bir suçluluk ya da acaba ne olacak psikolojisine girmişse veya sizin ona verdiğiniz sıkıntıdan veremediğiniz huzur, güven ve eksik bir mutluluk hissinden dolayı sürekli acı çekiyorsa, bence artık sizin bu ilişkiden çekip gitme vaktiniz gelmiştir.

Böyle bir durumda, ya içinde bulunduğunuz hali değiştirmek için adımlar atarsınız ki; değişim zor da olsa imkansız değildir. Yeter ki sevgi aslolsun. Ya da gitsin gideceği yere kadar diyen arkadaşınızın, dostunuzun sabrını zorlayarak bu işkenceyi sürdürürsünüz.

Oysa bir üçüncü yol da, severken sevdiğinizi özgür bırakabilmektir. En zoru; değişim, en kolayı kaçmak, en anlamsızı bu işkenceyi sürdürmektir. Siz doğru olanı yapın...

Değişin!

Bebeğimin bebeği ve ikinci dedelik maceram

2010-06-12T11:22:00.000+03:00

Ne yalan söyliyeyim akşam eve geldiğimde ikinci torunumu bu kadar çabuk kucağıma almayı beklemiyordum...

Kapıyı Melikem açtı. -"Baba gözlerini kapat da gel lütfen" dedi. Gözlerimi açtığımda Melike elinde tarak: yeni saç şeklini beğenip beğenmediğimi sordu. Tabi ki çok güzel olmuştu.

-İyi o zaman sen üşümüşsündür. Sıcak bir çorba vereyim sana diyerek plastik tabakta, plastik kaşıkla hayali işkembe çorbam servis yapıldı. -Sarmısaksız lütfen..

Televizyonda bir türkü öyküsü film yapılmıştı. Anneyle birlikte izlemekteydiler. Türkü alıp başını gittiğinde yeniden saçlarını taramakta olan Melikem, babaya işveli bir göz kırptı.

-Benimle dans edebilirsiniz lütfen.

Anne gülerek izlerken, baba ve Melikem, yörük ezgileri eşliğinde dansettiler bir süre...

Yorgun düşen baba koltuğa ilişirken Melikem bebeğini kucağına aldı. Yine plastik biberon ve mama kaşığı ile onu beslerken birden bebeği babanın kucağına verdi.

-Sen dedesin, bacaklarım ağrıdı şu torununa bak. Mamasını yedir..

Baba gülümseyerek kucağına aldı oyuncak bebeği. Melikem itinayla nasıl mama yedireceğini anlatırken babanın bu durumdan gözleri yaşarmıştı.

-Allah'ım küçük kızım da beni torun sahibi yaptı ya.... Daha ne isterim.

Düşündü. Bir gün önce uyurken aklına takılan duygular geldi yine. Öyle demişti dün gece uyurken kendi kendine. Küçük kızım da sabah uyandığımda büyümüş olsa.

Bu her gün bir savaşı yaşayan dünyada, her gün bir krizi yaşayan ülkede babanın kırılan özgüveninin bir izdüşümüydü gerçi.

Ama şimdi mutluydu. Çocukça bir oyunla da olsa 2nci bir torunu olmuştu işte.

"Adını henüz koymadık" bebeğin ama Melikem babasının ricasını kırmadı. Bebeği ile birlikte babasının bir resmini çekti. Baba çok mutluydu... Anne gülümseyerek "inşallah" diyordu.

Bir müddet sonra uykusu sıkışan Melikem yine Tv'deki müziğin ritmine uyarak doğaçlama bale hareketleri yapmaya başladı.

Baba kızını kucakladı. Kikirdeştiler. Dansederek holü geçtiler yatak odasına yöneldiler.

-Hadi doğru yatağa....

Melikem uyumadan önce hala müzik dinlemek istiyordu.

Baba ise "Rabbiyyesir"e başlamıştı bile. Melikem duanın Türkçe kısmında yine doğaçlama yapıyordu.

-Ya Rabbim sen bana çikolata ver, babam oyuncak alsın... Amiiin...

Baba cep telefonuna o gün attığı bir sure seçti: Yâ Siyn....

Melike mırıldandı:

-Baba ne güzel bir şarkı bu!..

Erkan BAL

Editörün notu:

Taslak -4

2010-06-03T18:40:00.001+03:00

Okuduğun çizgi roman kadar adamsın…

Hayalinde heidi yoksa
Alice harikalar diyarına gitmediyse..

Polyanna da üzülüp kibritçi kıza ağlamadıysan.
Kemalettin Tuğcuları okumamışsan

Köprü altı çocukları ile titrememişsen…

Teksas tommiks kurtarmadıysa hayalden kalelerini

Savaşmadıysa düşlerinde tenten kötülerle… adam mısın?

benim çocuk gelinlere farklı bir bakışım var

küçük yaşta bir kız ile evlenenlere sözüm.

eşinizin dul kalmasını peşinen kabulleniyorsunuz
çünkü ondan yaşlısınız ve büyük ihtimalle daha önce öleceksiniz.

önce iyi düşünün. eşinizin dul kalmasına razı mısınız?

Taslaklar -3

2010-06-02T23:17:00.003+03:00

bazen kendimizden biliriz.

başkalarını suçladığımız günahları bazen kendi mazimizden tanırız.

başkalarını körü körüne suçladığımız günahlar bazen kendi amel defterimizde çoktan yerini almıştır. suçladığımız insanlara insafsızca yargılarken suçları zaten kendimizden biliriz.

ben yaptımsa o neden yapmasın deriz. bütün suçları ve günahları kendimize bile itiraf edemediğimiz iç dünyamızdan geçen fırtınalardan tanırız.

o yüzden başkalarının hatalarına merhametsizizdir. o yüzden kendimiz yerine asacak birini buluruz kolayca. o yüzden bazı suçlar hemen tanıdık gelir bize. çünkü en çok kendimizden biliriz.

O yüzden taşlamak gerektiğinde en acımazsız, en anlayışsız biz davranırız ve bize benzeyen suçluları asla affetmeyiz.

Sezarın hakkı Sezara

2010-06-02T17:12:00.001+03:00

Melike evde tv izlemekte ve bir yandan da babayı beklemektedir. Baba akşam yemekten sonra işe gitmiş ve biraz geç dönmüştür.

Kavak Yelleri dizisinin sonunda bir reklam gözükür. Çağla ŞİKEL ahenkle danseden saçlarını sergilemektedir reklamında. Melike reklama yorum katar.

-Abime de böyle bi gelin kız alalım baba. Baaak saçları dansediyor, yumuşacık, hem kepek sorunu da yok. Çok güzel...

Baba gülümser. Koltuğa dinlenmek üzere kurulmuştur. Anne perdeleri ütülemektedir. Yardım edecek bir şey olmadığı için baba Melike+TV ile ilgilenmektedir. TV'de Okan BAYÜLGEN'in Disko Kralı vardır. Baba hem saat, hem içerik itibarıyla Melike'nin izlemesini istemediğinden zap yapmak için kumandayı arar ama Melike engel olur. Çünkü arada sırada izliyor olsa da gıcık Okan'ı o da sevmektedir.

Okan sunum yapar ve sahneye yeni cd'sinin Premiere'i için Hande YENER çıkar. Baba pek bu kadının müziğinden de bişi anlamaz. İnsan sesinin tenekeleştirilip adına elektronik müzik denmesini pek de beğenmemektedir. Ancak Melike aynı görüşte değildir. Bir müddet sonra ceketi omzundan atıp dekoltesi gözüken Hande YENER'le ilgili yorum yapar Melike:

-Ne güzel cildi var. Yumuşacık. Kimbilir hangi şampuanı kullanıyordur. (cilt losyonu diyemiyoruz henüz. reklamlar o kadar derine nüfuz etmemiş:)

Baba işin sonunun pek iyi gitmediğine karar vererek TV'yi kapatmak ister. Melike isyan eder. Saat 01.00'e gelmektedir.

-Zaten bu gün benimle hiç oynamadın baba... Ben oynamak istiyorum.

Aynı terane artan tempoda yatak odasında da sürünce baba çaresiz Melike ile oyun oynamak üzere yerinden kalkar.

Koridor'un uzun ışıkları yakılır ve baba yeni bir oyun icad eder... Baba terliğiyle tenis maçı.

Uzunca koridorun bir ucuna baba oturur ve bacaklarını açar, öbür ucuna Melike. Gözleri uykulu baba terliklerinin birini Melike'ye verir raket olarak.

Sonra top ileri, top geri. Allah'tan top yumuşaktır ama Melike yerden oynamaktan memnun olmadığı için arada bir topu zıplatmasını, ters köşeye atmasını ister babadan...

Zoraki bale dersi antrönörlüğünden Zuhal Voigt'in gönderdiği içeriklerle kurtulan baba geleceğin Anna Kornikova'sının yetiştiği koridordaki tenis antremanından nasıl kurtulacağını düşünmektedir.

Bir yolunu bulup uykum geldi denildikten sonra yatağa gidilir. Melike ısrarla üstünü örtmek istememektedir. Biraz terlemiş olmalı diye düşünür baba. Sırtını kontrol eder bebeğinin. Ona masal anlatmayı dener.

Melike:

-Off yoruldum baba. Daha önce anlattın ya. Işığı söndür....

Taslaklar -2 / aslolan

2010-06-02T12:29:00.001+03:00

aslolan yerinde sabit durmak değil
ne olmak istediğine karar vermek ve ileri gitmektir.
yeri sürekli değişen bir deniz fenerine hiçbir denizci güvenmez belki ama istasyonda sürekli bekleyen bir trene de kimse binmek istemez.

* tez gelen her akşam ömürden giden kısa bir gündür...(söz)

yükselirken
üzerine bastıklarınız
borç taktıklarınız,sevilip ağlattıklarınız
basamaklardan inerken
aynı insanları göreceksin, o yüzden saygılı davran

Taslaklar -1 / şehirde

2010-05-31T22:29:00.000+03:00

şehirde

yere tükürülmez
sokakta burun sümkürülmez
küfürle konuşulmaz
sigara adamın suratına üfürülmez
izmariti yere atılmaz
bira şişesi ormana atılmaz
sokağa işenmez..
dükkan önü mal doldurulmaz
caddelerinde dev kamyonlar dolaşmaz
kaldırıma parkedilmez
sokağına lağım akmaz
sehirde wcden çıktığında nasıl bir adam olduğun bellidir
sehirde kamyonlar rahat geçsin diye 10 yılda yetiştirilmiş ağaçlar kesilmez
sehirde kapı önüne çıkarılan ürünler ortalığı kirletmez
şehirde insanlar kendi kapısının önünü serbest ticaret bölgesi gibi boş bırakıp komşusunun önüne çekmez

gece 3.00 de sarhoş narasıyla uykudan adam kaldırılmaz
minik köpekler belediyece itlaf edilmez
otobüslerine minibüslerine tıka basa yolcu alınmaz
tarihi geçmiş ürünler rafta hala satılmaz
sokak ortasında anne babası tarafından da olsa çocuk dövülmez,
erkekliğin şanındandır deyip hanım asla azarlanmaz.
ve şehreminiler, şehrin yöneticileri güpegündüz uyumaz

(*) bu seride yazmayı düşünüp başladığım ama bir türlü bitiremediğim müsveddeler yer almaktadır. yazım hatalarını vs. düzeltmeden yayınlıyorum mazur görünüz...

Şalgamlı yoğurt çorbası

2010-05-30T13:09:00.000+03:00

Biliyorum size uzun süredir Melikem'le birlikte yemek tarifi yazmadık. "Leblebi dolması"ndan bu yana. Aslında bizim evde Melikem her gün yeni bir yemek tarifi denese de anlatmaya kısmet bugüneymiş...

Artık kaçamazsınız, yakalandınız bir kere. Hemen kağıt ve kalemi çıkarıp not almaya başlayın. Melike'mden süper bir yemek tarifi daha geliyor.

ŞALGAMLI YOĞURT ÇORBASI

Gerekli Malzemeler:

1-Annemizin hazırladığı yoğurt çorbası

2-Şalgam

3-Mevsim salatası

4-Salatalık

5-Meyve bıçağı

6-Anne Babaya sabır

HAZIRLANIŞI:

Öncelikle sabırla sofranın hazırlanması beklenir ve beklerken tabağımıza konan çorbaya nasıl bir kulp takacağımız düşünülmeye başlanır.

Sofrada şalgam bulunmama ihtimaline karşı, salatadaki kırmızı marul veya turp'un suyunun çıkması beklenir. Bu amaçla salataya zeytinyağı ve sirke - limon takviyesi istenir. Anne baba'da kızımızın iştahı açılıyor diyerek sazan gibi olaya atlar.

Her zamanki gibi "yemeğimi ben kendim yicem" denilerek alınan küçük boy salatalığın kalınca kısmı (biraz tuz ekildikten sonra) birkaç diş ısırılır. Genişleyen alana çatal, bıçak ile girilerek salatalık kabak gibi oyulur...

Öte yandan çorbamızın içine kırmızı turpla renklenmiş salata suyu veya şalgam hafifçe boca edilmeye başlanır ve hafif hafif çorbamız karıştırılır.

Çorba kaşığı ile az önce oyduğumuz salatalığın içine kaşık kaşık renklendirilmiş çorbamız konulur.

Dökülme seviyesine gelen salatalıktan külahımızdaki çorba dondurma yer gibi yalanarak yenilmeye çalışılır.

Tadı hiç de hoş olmayan bu karışımı kendimiz hazırladığımız için küçük bir el hareketiyle çorbamız "kazara" tabağa dökülür.

Bu arada sabrı tükenen anne babanın sözlü müdahaleleri fırsat bilinerek "Bana ne ben yemicem, hep sizin yüzünüzden oldu, siz yiyin diyerek" afiyetle servis yapılır.

Melike'den inciler: Pırt güzelliği

2010-05-29T10:38:00.001+03:00

Güzellik algılarımız farklı farklı ama bir çocuğun gözlerinden hayata bakabildiğinizde nelerin güzel olabileceğini görüp şaşırmamak imkansız. Siz de ben gibi sadece ruh ve beden güzelliğinden ibaret sanıyorsanız bu kavramı yanıldığınızı az sonra öğreneceksiniz. Lütfen bizi okumaya devam edin efendim:)

Melike'mi artık hepiniz tanıdığınıza göre Melike'mli bir günün öyküsünü daha anlatarak başlayalım sözlerimize...

Melike'nin sabahı olmuştur artık ve bir müddet sonra dükkana inilir babanın yanına. Ağlamaklı söze girilir:

-Baba ben bilgisayar istiyorum...

-Alırız kızım ama sen TV izliyordun noldu çocuk TV'ye.

-Annem Dantel Erkan bakıyor. (Güler Erkan) . Ben bilgisayar istiyorum. Kuaförcülük oynucam...

-Alırız kızım doğum gününde sana benden bir bilgisayar söz.

-Baba pastaneye gidelim mi?

Pasta yiyelim doğum günüm olsun mu?

-Olmaz kızım doğum günün Nisanda.

-Off ya. Bugün Cuma, yarın Mart sonraNisan mı?

-Yok kızım. Yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz, yatcaz kalkcaz ben sana söylerim.

-Peki Baba.

-Baba Balıkesir'de Allah var mıdır?

-Var tabi kızım. Allah her yerdedir. Neden sordun ki?

-Kar yağsın, çocuklar oynasın diye dua ediyom ya.

Betül ablam Balıkesir'de okulda ya. Oraya gidince dua etsem de oynasak olur mu?

-Olur kızım. Sen gel şimdi omuzlarımı çiğne bir bakalım.

-Haha ha.. Baba çok komik. (sırtta bir çocuk yürütmek enfes bir masaj tekniğidir tavsiye ederim)

-Baba sana bişi sölicem.

-Söyle kızım.

-Benim "pırt"'ım çok güzel ama seninki o kadar güzel değil.

-O ne ya kızım?

-Hani pırt yapıyoz ya.

-Melike Hay! Allah müstahakını versin. İyi günler gör sen emi...

Pijamalı deniz kızı

2010-05-26T17:35:00.000+03:00

Bu akşamki masalın konusu küçük bir balıktı...

Baba eliyle yüzen bir balık efekti yaptı...

ve küçük balık yüzen bir küçük balıkkızla karşılaştı...

küçük balıkkızın kuyruğu vardı ve adı Melike'ydi..

-Ha, baba dedi... balık pijaması mı giymişim?

Deniz kızı masalı artık balık pijaması giymiş Melikeydi... Kırmızı başlıklı kız nasıl kırmızı kaşkollu Melike olmuşsa, tüm masalların kahramanı yine bizim çocuklarımızdı.

Bir Masal daha yeniden yazıldı bizim evin içinde gecenin karanlığında...

Baba, düşündü. Şükretti.

Gece yatağa uzandığında, yanı başında Masallar anlatıp, masal kahramanı yaptığı minik bir yavrusu, Geleceğim diye umutla, gözünden sakınarak baktığı kızı vardı.

Gazze'de İsrail'in BM gözetimindeki bir okulda dahi vurup öldürdüğü masum bebekleri düşündü. Onlar babalarının, annelerinin canları değil miydi?

Baba, melikeye oyunlar yapıp bunları düşünürken için için ağladı, Melike babasını gülüyor sandı:

-"Çok komiksin baba çok komik" diyerek (biraz da kendini zorlayarak) kahkahalar atıyordu. Her çocuk gibi gülmeye ihtiyacı olduğunun o da farkındaydı.

Ya acımasız bir savaşın hüküm sürdüğü coğrafyalarda bir çocuk neyi komik bulup gülebilir? diye düşündü babası...

....

Gecenin ilerleyen zamanlarında uykuya teslim olmadan önce; gündüz doktor olmak isteyen Melike karar değiştirdi:

"Baba ben büyüyünce doktor olmasam da KelebeK olsam olmaz mı?"

Doktor olup, herkesi tedavi etmekle uğraşmaktansa KelebeK olup kanatlanıp uçmak istiyordu Melike.

-"Ol tabi kızım,

Doktor olup ta ne yapacaksın? Nasıl olsa insanlığın umutlarını bombalıyor katiller" diye geçirdi içinden. Babası üzgündü.

.....

Cuma öğleden sonra Melike ve Baba mitinge gidecekler. Çocuk katillerine karşı "ben de burda varım" diyecekler.

Çocuklar ölmesin diye... İlçede israil'i tel'in mitingine...

Herkes, biraz kendi rengini de belirten siyasi bir pankart taşıyacak belki, belki de sadece aynı bayrağın altında toplanacağız. Bayrağımızın...

Melike ve baba:

Büyüyemez ölü çocuklar!

Çocuklara kıymayın efendiler!

Çocuklar öldürülmesin, şeker de yiyebilsinler! (*) diyecekler....

Sizi de bekleyecekler...

.................

(*) Nazım Hikmet Ran

(*) Bu yazı Gazze'de çocukların katledildiği saldırılar zamanında yazılmıştır.

Baba koltuğuna başarılı bir sabotaj girişimi

2010-05-24T21:44:00.000+03:00

Merhaba efendim hoşgeldiniz...
Buyrun size nasıl yardımcı olabilirim.
-Şey biz bilgisayar almayı düşünüyorduk.
Aklınızda bir marka model var mı?
-Siz ne önerirsiniz?
Hazır modellerimiz var. Tanınmış markalar buyrun insertleri, broşürleri.

İsterseniz sizin için özel bir konfigurasyon da tasarlayabiliriz.
Mesela en azından çift çekirdek işlemcili bir model, tüm multimedya uygulamalarını da rahatça çalıştırabilir. Şık bir tasarımı var kasasında.. vs vs..

-BaBA.... ben de çekirdekkk istiyorum..
-Tamam kızım. :) gülüşülür. Müşteriye anlatmaya devam edilir..
Olay sürer.. Müşteriye çay kahve ikramı.. konuşmalar..Model marka konusunda bilgi aktarımı ve satış çabaları.

-Melike Masamdan kalkar mısın? Hadi git bisikletine bin biraz (dükkanın içinde:)
-Olmaz ben oyun oynuyorum. Pasta yapıyorum. Daha Cindy giydircem.

-Kızım oynarsın yine.
-Olmaaaaz dedim ya babaA Anlamıyor musun?

-Şey, işte o katologdaki, insertteki pc ler... kem küm. (Müşterinin yüzünde sırıtmalar)
-Biz en iyisi broşürlere bir bakalım sonra geliriz...

-Peki efendim. Kusura bakmayın yine bekleriz...
Evet efendim, sepet efendim. Müşteri nazikçe uğurlanmak üzeredir. Tabi mutlaka beğenip geri dönmeleri içinde ek bilgiler sıralanır...

-Kızım kalksana koltuğumdan, bir saat oldu hala oyun oynuyorsun. Böyle sözleşmemiştik..
Kalk, hadi kalk! (ses tonu biraz yüksek)

-Ama, babA... (ağlamaklı)

Çişimi yaptımmmm koltuğuna:(((( .böhüüüü... uvvaaaa...

Utangaç kalorifer peteği

2010-05-22T14:44:00.001+03:00

Melike'mine nin maceralarını biliyorsunuz artık.
Yaklaşık 1 yıldır sizlerle paylaşıyoruz yaşadıklarımızı.
Bu yazı. Melike'yle yaşanan bu hafta sonunu anlatıyor.
Son yazı geçen 1-1,5 yılın bir değerlendirmesi olacak.
Buyrun birlikte okuyalım bakalım. Melike'minem bu ay neler yapmış.

Cumartesi akşamı birlikte TV seyrediyoruz. Yemek programlarımız bitti (zoraki melike seyrettiriyor) Diziler, derken artık uykuya yakın gece kuşağı da başladı. Bir çocukla birlikte televizyon seyretmek çok zor. Onun tercihleri ile sizinkiler uyuşsa bile sizin tercihlerinizin ona zarar verebileceğini de düşünmeniz gerek. Bu durumda terminatör yerine yemek programı izliyorsunuz haliyle. Tabi beklenmedik sorulara cevap vermek zorunluluğunu da unutmamak gerek.

Melike yarı mahmur uykulu babanın ayaklarında dizlerinde uzanmaktadır. Babayı koltuk niyetine kullanıp bacakları arasına uzanarak uyuma egzersizleri fayda etmemiş gibidir. Az sonra Melike'mine den can alıcı sözler gelir.

-Baba niye senin yumuşak bir yerin yok... Ufff her yer Kemik kemik.kemik...

Baba sırf göğüs farkıyla bile kadınların erkeklerden üstün olduğunu düşünür. En azından çocukların nezdinde. Gerçi bu konudaki eksikliğimizi göbek ile kapatabilirsek de estetik açıdan hiç de arayı kapatamayız.

Uyku faslı her zamanki gibidir. Kahramanı Melike'm olan masallar, şarkılar ve dualar. Tabi arada soru cevap faslını unutmayalım.

-Babaa kalorifer petekleri niçin benimle konuşmuyor artık?
Baba aptal aptal kızına bakarak sorunun ne olduğunu anlamaya çalışırken birden jeton düşer. Hava yapan peteklerdeki havayı alana kadar şıkır şıkır su sesi birkaç gece sürmüştür ve Melike'm kalorifer petekleri ile konuşmuştur.

-Artık konuşmayacaklar kızım. Çünkü ben onların havasını aldım.
-Onun için mi ağladılar? (hava alırken düşen birkaç damla su)
-...
-Babaa Onlar küstü mü? Yoksa utandılar mı?
-Evet kızım gece uyumayıp konuştukları için utandılar. Hadi sen de sus ve uyu...
(böylece tarihe geçen ilk utangaç kalorifer peteği olur bizim kalorifer peteklerimiz)

Pazar sabahı baba ve Melike mahmur bir şekilde ve biraz geç uyanırlar.
Yatak sohbeti başlar. Sonrasında Melike'm bir istekte bulunur:

-Baba beni gıdıklar mısın?

Baba üzülür. Ne zamandır şakalaşmadık mı acaba der ve Melike'mi gıdıklamaya başlar. Oyun, annemiz "kahvaltı hazırrrr" diyene kadar sürecektir ama baba gıdıklama faslını yeterli bulur. Ancak Melike'm ısrar eder ve kötü sonuç gerçekleşir :((

Baba gıdıkladığında Melike'm kendini yataktan atar ve baba dikkati bir an dağıldığı için kızını tutamaz:((
Yere düşen Melike ağlamaktadır. İlk müdahale yapılır. Hafifçe kaldırılan Melike sevilip, öpülür okşanır ama babaya yüz vermez... Hemen anneye koşar:

-Sennnn suşlusunnnnn. (ses tonu ağlamaklı)
Babam değilsin artıkkkkkk. Beni tutmadınnnnnnnn. Üüüüüüü:((

(1 dakika sonra ise) babaaaa acıyo..:(
Babanın yüreği dayanmaz sarılır öper okşar.
Melike'm Anne ve Babaya sarılır, kucaklar ve ağlar.

Bir müddet olayın ciddiyeti gözlemlenir. Ancak bir sorun olmadığı görülünce konuşma faslına geçilir. Baba Melike'mden onu tutamadığı için özür diler.

-Özür dilerim kızım ben suçluyum... (seni kollayıp, gözetmeliydim)
-Hayır der Melike'm: "-sen suçlu değilsin baba"

-O zaman ikimiz de suçluyuz der babası..
ve Melike'mden bu yazının final cümlesi gelir.

-Saçmalama baba. (sen gıdıkladın ben düştüm:)
-Bizi kim suçlayacak ...

Children, Çaldıran. Çıldırın

2010-05-21T10:40:00.000+03:00

Melike'nin en huysuz ve çılgın zamanları her çocuk gibi uykusunun geldiği ama uyumak istemediği zamanlar. Çaldıran Meydan Muharebesine dönen uykusuz gecelerimizden bazılarında yaşadıklarımızı sizlerle paylaşmak istedim.

Uykusunun neden geldiğini ve niçin uyuması gerektiğini (siz ne kadar anlatırsanız anlatın) çocuğun kendisinin keşfetmesi gerekiyor. Ancak aileden birisi bizim ailede olduğu gibi "uykusuz" ise o zaman çocuk'ta uyumayan aile bireyine intisap ediyor. Ona benziyor.

Bu riskli durumu gidermek amacıyla önceleri ben Melike ile birlikte uyuma numarası yaparken sonunda o benim gibi uykusuz biri oldu çıktı. Şimdi sizlerle birkaç uykusuzluk hikâyemizi paylaşmak istiyorum.

Melike:

-Baba bu çirkin şeylere niye bakıyorsun? (CNBCE-"Hereos- Terminatör -24")

-İngilizcem gelişsin diye kızım (bu yaşta kız ne anlar İngilizce gelişiminden)

-Alo re lap fan cer muço komi la sara plak.

-Ne diyorsun kızım?

-Fala maki com edu kablo faya. (ilgini çekmek için İngilizce konuşuyorum baba, madem ingilizce diziler izliyorsun)

-Babaaaa su içi cem! (TV'yi bırak bana bak)

-Babaaaa çişim geldi! (istersen bırakma da göreyim)

-Babaaaa karnım acıktı. (saat:24.00+)

-Babaaaa bana hiç sosis pişirmiyorsunnn? Uvvvaaaaaaa (hadi beni yatır, uyut)

-Sosis istiyommmmmm.

-Kızım ben sosis pişirmeyi bilmem...

-Ben sana öğretirim. Yağ koyu yosun Fşşşş oluyoooo, sora böle böle karıştırıyorsun.

-Sabah pişiririz kızım.

-O zaman çekirdek yicemmmm. (madem uyumuyos)

-Kızım yiyorsun ya zaten... (melike çekirdek çöplerini kesekâğıdına yerleştirmekle meşguldür)

-Kızım napıyosun onları dökme yere, annen bize kızacak... (Melike baba'ya arkasından sarılır)

-Kızım, canım kızım, hadi git uyu...

-Bana neeee, sen de gel... (derken babanın üzerinden konfeti tadında çekirdekler dökülür yere)

-Yapmaaaaa Melikeeeeeee döv cem bak... Vurmaaa! (Melike babayı hafiften iteklemekte ve tekmelemektedir)

-Baba kediler "miyav mı der?"

-Evet kızım... "Köpekler de hav hav der"

-Baba Zürafalar ne der?

-Offff "ZüraaAAAaaa, züraaAAA der"

-Yalan söylüyosun... Öyle demezler... Onlar yaprak yerler...

-Biliyorsun da niye soruyorsun Melike?

-Babaaaa bana minik kız zürafa nasıl büyümüş onu anlat... Masal anlat hadi...

-Öyle bi masalll yoook...

-Sen uyduruyosun ya. Masusçuktan. Öle anlat hadi. (parmak emilir, gözler yumuk yumuk) Ama Kız zürafa olsun. (bu aralar büyümeye taktık, her kaşıktan sonra sofrada sandalyeye dikilip uzadım mı diye soruluyor)

-Babaaa ellerimi yıkı cam çekirdek oldu... Tuslu tuzlu.

-Tamam, git yıka hadi...

-Lambayııı aç, korku yom.

-Kızım ışık var ya. Hem korkmuyorsun da.

-Bana ne lambayı aç! (Lavabo'nun lambası açılır ve Melike ellerini yıkamaya koyulur. Baba TV'sine döner, Bir müddet sonra)

-Babaaaaaaa boğulllllduuuuu, ölcekkkkkkkk, böhüüüüüüüüüüüü.

-Kızım nolduuuu?

-Çekirdek düştü lavaboya (elini deliğe tıkamış) ölcek, boğuldu.... Üüüüüüüüüüüüü.

-Yürü Melike Yürü yatıyosssssss. (Melike'nin yüzünde şımarık bir gülümseme, baba TV'yi kapatır)

-Baba beni kucağına al!

(baba kızını kucağına alır, Melike babanın omzuna başını koyar, gözlerini kapatırken babası kızının muzip gülümsemesini görmese de hissederek söylenir.)

-Seni oyunbaz, yaramaz seni...

-Hi hi hi, kih, kih, kih..

Mutluluk makinesi

2010-05-19T19:57:00.001+03:00

Kim demiş dünyanın yuvarlak olduğunu?
Kim demiş binaların dikdörtgen olduğunu?
Kim demiş yolların düz gittiğini?...
Kim demiş ha?

Kim?
Bir çocuğun hayallerine kim engel olabilir?
Kim dünyayı bir çocuktan daha kolay durdurabilir?
Siz hiç yürek ısıtan bir soba gördünüz mü?
Peki mutluluk makinesi?

Melikem bu aralar mühendisçilik oynuyor. Yazı tahtası ile resimler çiziyor. "Ne çiziyorsun canım" diye sorduğumda ise "hep makine resmi çizdiğinden" bahsediyor. Bir çocuğun hayal gücü ile makinelere yüklediği anlamlar çok farklı. Öyle ilginç makineler çiziyor ki ve makinelere öyle duygusal görevler yüklüyor ki şaşarsınız.

Üstelik "mühendis mi olacaksın" diye sorduğumda, hayır "doktor" olacağım diyor. Eeee, herşeyin makinesini yaparsa, doktorluk daha cazip bir meslek. Başınız mı ağrıdı? Ağrınızı gideren sevimli bir makine emrinizde. Hüzünlendinizse mutluluk makinesi ne güne duruyor:)

Yukarıdaki resim mutluluk makinesine ait. Koca koca adamların savaş uçakları , atom bombaları hayal ettiği bir dünyada masum bir çocuk nasıl bir makine hayal ediyor sizlerle paylaşmak istedim.

Makinenin adı "mutluluk makinesi" bu makine çalıştığında Melike' ye göre insanlar mutlu olacak, neşelenecek, hastalıkları dertleri olmayacak. Oysa zaten her evin içindeki her sağlıklı çocuk bizzat mutluluk makinesi:)

Küçük bir çocuğun hayal penceresi bu. Oysa elinde bu imkan olan büyükler mutluluk adına, insanların mutluluğu adına neler yapıyorlar merak ediyorum.

Haydi şimdi gülümseyin.

Melike'nin mutluluk makinası yakınlarınızda bir yerlerde çalışıyor mutlaka. Ne mutlu yüreğindeki çocuğu yaşatarak, yarınları kurmak adına güzel birşeyler yapabilen insanlara...

3 derste Melike'M nasıl uyutulur

2010-05-18T14:23:00.000+03:00

Baba ayak uçlarına basarak eve girer. İnşallah uyumuştur diye….
Aslında babanın böyle kötü huyları pek yoktur; ancak 3-5 gün önce karanlıkta "kazan çömlek patladı" oynarken yataktan düşmüş ve çömlekle ilgili ciddi sorunları olmuştur. Ağrıları henüz geçmemişken ikinci bir MelikeM kazası yaşamak istememektedir.

-BaAbaaaaaaaa… Bana ne aldın?

Her zaman özgün bir şeyler bulmaya çalışan baba, ellerini ceplerine daldırır. Çikolata ve şekerleme, "Şeker Enişte" yüzünden had safhada tüketildiğinden bu akşamın hediyesi "Ahmet Abi'sinin" özenle katladığı origami kutu, origami çöp tenekesi ve origami mektup zarfından ibarettir..

MelikeM'in sesi ince ve narindir. Uyku damlar sesten. Yumuş yumuş sarar kulakları o ses. Birden babayı kucaklayan o vurucu cümle gelir….

-BaAAbaaaaa çok teşekkür ederimmmmmmm…

Gel de dayan…. Yavrum, canım...

O da ne içerde ağır bir parfüm kokusu.. Oda spreyi bitmiş… Geceyarısı çiçekçi dükkanı gibi evin içi… MelikeM saçlarına sürdüğü lipstick vukuatı bitmeden evdeki tüm eşyaları çiçek gibi kokutmuş :)

Anne, bayram temizliğinde o zaman n'apalım? Haydi uyuyalım….

-Tamam baba… ( Tanrım! Hiç itiraz etmedi…)

Baba bugün hazırlıklıdır. Müzikli bir masal anlatılacaktır. Müzikler mi, MelikeM ne güne duruyor? Elbet elimize bir şeyler alır, vuracak bir yer buluruz….

Bir varmış bir yokmuş.

--Iııh.. Evvel zaman peşinde.. (içinde) diyeceksin…

Ben annemin beşiğini sallar iken…

-IIIh, sen babasın… Ben babamın beşiğini diceksin..

Baba : - bir çiçek var mışşş…..

Melike: -var mıııııııııııııııııııııııııııııışşşşşş
Baba: mışşşşşşşşş (tenor tadında uzatılan mışlar)

Operadan hiç anlamayan ve anlayanları da anlamayan cahil baba sever bu işi…

-Çiçek büüüüüüüüüüüüüü yüüüüümüüüüüşşşşşşş. UUUUUUUUzamıııııışşşşşşşş….

O lalalaaaaaa… İşteeeee oooooperaaaAAAA (Çetin Alp'in kemikleri sızladıııı)

Melike:- Çiçekkk uzaaamışşşşşşşş, domatessss olmuuuuuuuuuuuuuuşşş..

Haydi anlat… Baba…

Bu arada MelikeM hareketlenir. Yatak üstünde hoplayan, zıplayarak yataktan düşen baba taklidi yapılır… Baba sabreder; 'Zedelenen onurum olsun' der, acıyan bir yerlerini anımsarken…

Müzikli bir trafik kazasını anlatır ikinci masal.. MelikeM olayı yine lay lay lom anlatırken, baba efektleri yapmalıdır….

-Araba bir kadını ezmişşşşşşşşşşşşşşşşşşş………..Irrrnnnn eeeennnnnn düüüttt….
-Kızım niye eziyor araba, yazık değil mi? Hangi kanalı seyrediyosun sen?

Eliyle 4 yapıyor melike… TV4. Allah Allah haberlere denk gelmiş olmalı…

-Motor da ezmiş…. Haydi

-…….. rooonnnnnvırrrrrnnnnnn iiiiiiiiiiiii..

-Baba

Efendim kızım. Canım, bi tanem aşkım….

Haydi bana masal anlat….

Bu masalın konusu babanın çocukluğudur…. Mizahi unsurları katmakta anlaşırız içine. Babanın annesinin adı Erkan'dır.. O nee…

Ve soru: "Ahmet Abi'min adı ne?". Baba bu soruya nasıl bir cevap vereceğim derken, cevap MelikeM'den gelir…

-Ha ha ha bilemedin baba: "Ahmet"…

Baba bu masalı çok sevdimmmmmmm… Çoook komiksin… (Bu arada baba burnundan bebek sesiyle konuşmaktadır.)

Baba, doktor tavsiyesi üzerine, MelikeM'nin uslu durduğu günler ve erken uyuduğu için kağıda "uslu ve gülen bir kız çizer"

-Baba bunun ayakları yokkk… Ayak çizilir..

-Baba bir tane de ağlayan kız çizelim… Bak onlar az kaldı.

Baba, MelikeM'nin ileride sosyal demokrat olmasından korkar. (Deniz Baykal'ı gördükten sonra haksız da değildir korkusunda..)

-Babaaa! Ben anneme yardım etcem…

Gitme kızım uyuyalım..

MelikeM ısrarcı.. Anne isyankar. En son yardım ettiğinde salatalı, reçelli, barbunya türlüsü hazırlamıştır… Üstüne de ufalanmış ekmek kırıkları….

Gel kızım, bir tanem….

-Babaaaa, ben büyüyünce kahraman olcammmm…
-Ol kızım..

-Önce erkek olim.. Sonra kahraman olcam..

(Hoppala.. Kızım, bu yaşta, kadından kahraman olmaz bu memlekette demeye başlamış bile. Toplumsal biçimlendirmeye bak. Ben hiç böle bir şey demedim)

Bu arada olayın bir kısmı MelikeM yataktan kalktığı için oturma odasında cereyan etmektedir.

Uykusu dağılan baba bacak bacak üstüne atıp elindeki deftere notlar almaya başlar..

-Baba deeeehhhh… (Babanın bacağında ata binerken…)

-Baba kalemini alabilir miyim? Veeeerrrrrrrr … Uykummmmm geldi…. Yatalım

Baba çok şükür diyerek yatak odasına yönelir. MelikeM ajandasını alır ve başlar yazmaya..

MelikeM ajandasına notlar alıp, imzalanması gereken önemli evrakları imzalar (yorgan-çarşaf- yastık)

-Erkannn beyyyy şuuu şeeeyiii yapcaktınız oldu mu?

-Tamam MelikeM hanım hallederiz sabaha…

-Babaaaaaa
- Efendim kızım..

-Siz annemle yine evlensenize… Ben bebek olmak istiyom yine… Büyümücem….
Baba şoka girmiştir. Derken ikinci soru…

-Baba sen kendinle hiç başbaşa kaldın mı?
-Hı, ne? Evet, kaldım kızım

-O zaman uyusana… Baba…

-MelikeM saçmalama artık…..

-Baba tırnağım acıdı… Şeytan tırnağıydı öldürdüm onu….

-MelikeeeeMMMMMMMMMMMMMM
-Babaaaaaa sırtında uyuyabilir miyimmmmmmmmmmm?
-Babaaaa sırtında (bayağı sırt) uyumaaak çooook güzellllll

-Yavrum, yavrum, canım yavrummmmm

Melike ani bir hamleyle babanın sırtına oturur… Ve hoplamaya başlar…

-Baba deeeeee hhhhh deeeeehhh dehhhh. Haha ha çok komik

-Melike! Allah belim.. Melikeeee Melikeee…
-Uyu Melikeeeeeee….
Yarabbbii, Melike nasıl uyutulur??

Erkan BAL

Önemli Not: Bu klavuz sizin çocuğunuz için geçerli olmayabilir.
Her çocuğun prospektüsü damarlarındaki asil kanda mevcuttur. Zaten ben de MelikeM'i uyutamadım :)

"UYUTMA ZAFERİ SONRASI ANISIDIR

Sen insan değil babasın

2010-05-12T12:32:00.000+03:00

Sana insan diyenin... diye başlayıp "sen bir meleksin" diye biten ucuz esprileri saymazsak genelde bu sözü çok, kırılıp incindiğimiz insanlara karşı söyleriz. Tabi bir de "hayvansın lan rıza" söylemi var ki Ayça ciklet çiğner tadında söylenen o da konumuz dışıdır. Peki bu söz nasıl insanın içini eritecek kadar güzel olabilir... Hadi okumaya devam edin...

-Yavrum yapma....

-Atma elindekini... ah kafam...

-Çocuğum vurmaa......

-Acıyo sıkma burnumu...

-Melike elini çek..

-Elini çek melike

-Bak melike elini çek...

-Melike döfcem bak..

-Kızım acıyooooo... ah burnummmmm

(al sana dozu azaltılıp, öfkesi alınmış bi çimdik)

-Uvvaaaaa...... ba... baaaaaa!..

-Napim kızım acıyo dedim o kadar. Benim de canım var. Ben insan değil miyim? (azıcık arabesk söylenebilir...)

-Hayıııııııır.... Sen insan değilsiiiin... Sen Baba'sııın.... Uvvvaaa....

-Canımmmmmm, unutmuşum. gel bir sarılim öpimmmmmm

-Babaaaaa

-Efendim kızım

-Ösür dilerim. bi daaaa yapmıcam..uvvvaaaaaa....(5 ila 15 dakika arası son kullanım sürelidir)

-Tamam canım.... tamam kızım... (gözyaşlarını silip gülümsemeye başlar)

-Baba...
-Söyle kızım

-Kulağını çekebilir miyim... 1 kerecik... Lüfftennnnnnnn

.............

Akşam uyku öncesi masal saati:

Gündüzün anısına yeni icad edilen Masalda Robocop babamız biip, cızzırtt diyerek kırmızı kazaklı Melike'yi kötü öcü terminatör'den kurtaran masal kahramanıdır:

Yatağa sırtüstü yatılıp üstüne yüzükoyun yatan Melike'ye oryantal kıvamında denizde dalgaya tutulmuş tekne efekti yapıldıktan ve karşı kıyıya geçerek terminatörden kurtarıldıktan sonra:

-Kızım burnumu sıkma...acıyooo.....

-Hadi baba, konuş.. Robot ol "biiiip" de....!

Melike Mine BAL & Erkan BAL Corparation:)

ÇOOOK YAKINDAAA:

-Melike'den yazı yazma klavuzu...
-Pratik Makyaj yapma teknikleri
-Hişt leyn...
-Çitostan sürekli bedava kazanma rehberi
-Gazete dağıtıcısının el kitabı

Anneler gününde baba ve kızına dair

2010-05-08T11:35:00.001+03:00

Melike Lipstick ile makyaj yaparken sorar:

-Sen çocukken ne yapardın baba?

Hayatına tv izleyerek başlayan bir çocuktan başka nasıl bir soru beklersin ki. Kış günlerinde evlerin hapishaneye döndüğü bir ortamda kızıma ömrümün çocuk zamanlarının yazlarına gidip "beni" çocuk Erkan'ı getirmeliyim şimdi?

-Bilyelerim, topacım, mahalle kızlarıyla seksek oynamışlığım.

-Bir türlü ip atlamayı beceremeyişim.

-Sapanımla komşu pencerelerini kırmışlığım, yaramazlığım

-Çelik, çomak ve tahta kılıçlarla çocukluğum...

Daldığım hayallerden biri beni uyandırsın derken Melike dürttü.

-Başka neler yapardın baba?

-Okula giderdim, ders çalışırdım. Şarkı söylerdim, şiir yazardım.

Bunlar yaşına uygun değil ki. Ne demeliyim şimdi ben bu kıza derken yine Melike'nin sesi:

-Daha küçükken, neler yapardın... Bebekken?

-Baba sen bebek oldun mu?

-Oldum tabi kızım. Ağlardım bebekken. Emeklerdim

-Yok baba, Baba sen bebekken altına çişini yapar mıydın?

-E, kem küm... Yapardım tabi.

-Ha ha ha... Komik çok komik. Haha ha baba....

-Melikeeeeeeee. Yoksaaa altını mı ıslattın?

-Hayırrrr baba. Ben çişimi söyliyom ki....

-Gülmeee Melike Gülmeeee

-Komik babaaaa çokkk komikkk...

-Sen bebekken...çok komikkkkk..

II

-Baba?

-Buyur Melike'm

-Siz annemle evlenirken ben nerdeydim?

-E şey kem, küm...

-Üüüüü.... Ben görmek istiyodum ama. Düğüne gitcektim..

-Bak kızım, şey kem küm...

-Yeniden düğün yapın bana ne...

-Tamam kızım yaparız.

-Baba ben gelin olim, sen damat...

-:)

III

-Baba burnunda ne var?

Ha, ne? baba az telaşlı burnuna dokunur.Birşey bulamaz.

-Bişi yok kızım.

-Yok baba burnunun içinde ne var.

-Nası yani. Şey işte bişi yok.

-Niye delik o zaman?

-E kızım hava alıyoruz. Bak şimdi birini tıkadım parmağımla -uffff nefes veriyorum, alıyorum.

-İgggk baba iğrenç, çek elini burnundan.

Ağzımız var nefes almak için...

-Burnumuz koku da alıyor kızım.

-Hımmm...

IV

-Üşütceksin. Açma üstünü başını...

-Göbeğime bakcam baba...

-Kızım napçan şimdi göbeğini üşütçeksin.

-Göbeğimiz ne işe yarıyo baba?..

-Bak Melike sen küçük bir bebekkken....................................................

(baba elinden geldiğince usturuplu göbek kordonu anne ve bebek ilişkisini anlatır...)

-Babaaaaa

-Efendim kızım

-Ben göbeğimi seviyorummmmmm

-:) Sev Kızım...

Erkan BAL & Melike Minem

İyilik yap iyilik bul

2010-05-02T19:14:00.001+03:00

Bir TV filminde izledim. Ne derece doğru bilemem ama dünyada bu iyilik hareketinin mimarı bir çocuktu. Sosyal bilgiler öğretmenin verdiği yeni fikirler, düşünceler üretme konulu ödevi için bir iyilik zinciri düşünmüştü.

Kısaca Titan zinciri de denilen her kişinin 3 kişiye daha mesajı iletmesini içeren bu olay sanırım daha sonra çok kötü amaçlarla da kullanıldı. Ancak çocuğun düşüncesi gayet masumdu.

Öğretmeninin dünyayı değiştirebilecek bir dönem ödevi konus bulun mesajına böyle bir yanıt bulan çocuk kahramanımız bu zinciri hayal etmişti ve genç yaşta ölmesine rağmen bu sistemi yaymayı başarmıştı.

Kelebek etkisi adı da verilen teoreme benziyen bu olay filmde hoşbir şekilde anlatılmıştı. ne adını hatırlıyorum ne de oyuncuları ama filmi beğenmiştim. Sizlerle de paylaştım.

Melike'mden yemek tarifleri

2010-05-02T17:29:00.000+03:00

LEBLEBİ ÜZÜM DOLMASI

Malzemeler

Taze Çorum Leblebisi

Tariş çekirdeksiz üzüm

Melamin çerez tabağı

Küçük meyva bıçağı

Hazırlanışı:

Babamıza sipariş verdiğimiz leblebi paketi açılır.. İçinden çıkan leblebiler özenle yere dökülür, sonra anneden azar işitilince tabağa konur. Daha önceden hazırlanmış çekirdeksiz Tariş üzümleri ile harmanlanır. Mutfaktan bi koşu meyve bıçağı kapıp getirilir. Her ne kadar babamız kızsa da ucunun biraz sivri olmasına özen gösterilir.

Leblebiler şekildeki gibi ele avuca alınır. Sonra birer birer delinir. Delinemezse enine de kesilip halının üstüne "Melikeeeee yeter" denilecek miktarda leblebi tozu dökülür...

Önceden hazırladığımız üzümler isteğe göre çiğnenip ağızdan çıkarıldıktan sonra veya çiğnenmeden bıçağın ucuyla karnı deşilmeye çalışılmış zavallı leblebilere monte edilir...
Hızla bekletilmeden babaya servis yapılır...

Afiyet olsun!..

....................................................

NE BULURSAN KOY ÇORBASI

Malzemeler:

Halis Anne yapımı tarhana ya da mercimek çorbası (kremalı mantar olsa da sorun yok)

Kıtır ekmek

Tuz

Diğer baharatlar..

Limon suyunda hal edilmiş salata...

Meyve suyu

Sirke, Yoğurt

Süt-Sütlaç

Sakız ve çikolata

Hazırlanışı:

"Kızım yesene" denilerek ağzımıza tutulan çorbaya burun kıvırıldıktan sonra "ısrarlara dayanamadım" numarası yapılır ve ikinci adıma geçilir.

-"O zaman ben kendim yicem, büyüdüm" diyerek isyan edilir. Ele geçirilen kaşıkla salataya doğru uzanılır. Üzerine Anne tarafından özenle kıtır ekmek doğranan çorbaya, limon suyunda
hal edilmiş salatadan katılır.

Sirke süt ve limon suyu varsa yoğurt katılarak karıştırmaya devam edilir. Ölçü olarak babamız kızdığı için herşeyden bir ya da 2 kaşık yeterlidir. Tuz ve baharat katılarak zenginleştirilen çorbamıza daha sofrada ne kaldıysa eklenir.

Karıştırma işleminin sonunda anne ve babanın ciğerinin pişip, sabrının taşıp taşmadığı kontrol edilir. Sabır tam taşma kıvamındayken kaşığın ucuyla tadına bakılıp;

-Baba iğğğğrenççç olmuş sen ye!.. diyerek babaya ikram edilir...

Anne ve baba kızıp azarlarsa küsmüş numarası yaparak, Sakız ve çikolata olayına geçilir...

Afiyet olsun!...

Melike Mine BAL

23 nisan henüz aklımızdayken...

2010-04-27T00:08:00.000+03:00

BİR İLKÖĞRETİM OKULUNUN YIL SONU TEMSİLİNDEN İZLENİMLER

1-okul bahçesi anfi tiyatro oldu tabigiriş kapısı sahne açılırken sorun çıkaran bir perde ışıklandırma fena değil müdür beyin konuşması her zamanki gibigözlük yardımıyla kağıda yazılı metni okudu samimi ama beceriksizce şükür bu sene kısa sürdü. kaymakam bey yine koltuğunu degiştirerek gıcıklıgını gösterdi. ilgi muazzam herkesten okula 100 liracık bağış alınsa diye düşünmeden edemedim.

2-koronun sunduğu halk türküleri güzeldi öğretmen bey ve saz arkadasları da ama ses düzeninde saz çocukların sesini yutuyordu her zamanki gibi ve zamanla bunu hallettiler. ortada mikrofon tutan delikanlı sağ yanındaki kıza mikrofonu tutmak da ısrar ediyordu sol yanındakinin bütün ısrarlarına rağmen. sağ taraftaki kız kırıtıyordu oğlan kıza vurgun mu ne. sol cenahtaki kızın sanat aşkı ise imkansızlıklar içinde boğuluyor. Delikanlı solo yaparken oldukça iyi sesli ama mahcuptu

3-araya şiirler ustaca serpiştirilmişti.monologlar diyaloglar ve küçük piyesler dengeli idi uzatılan bıktıran birşeyler yoktu solo konserlerde geçen yıl pop da vardı ama bu yıl türkü ezip geçmişti. hoştu çocukların seslerini duydukça çoşkularını gördükçe heyecanlanmak. 15 yıldır belediyelerin kurtuluş şölenlerinde harcadıkları parayı birkaç sanatçıya degil de okullara aktarması tezimin doğruluğunu bir kere daha gördüm ama ne yazık ki bu bir türlü yapılmıyor:(

4-ve gecenin ilk şoku ilk sürprizi: anaokulu öğrencileri şirinler kıyafetleri ile lacivert beyaz elbiseler kızlar kelebek kanatlı ve minik kelebek diye bir şarkı başka kelebek istemem ben kelebeğimi isterim diyorlar hem de rack bir dans şu rickinin Go go go sunu kelebek yapmışlar bir anda her yeri minik kelebekler sardı of aman Allahım

5-ben türküleri ezberimde tutamam ama hüdayda dan evreşe yollarına ağır havalara dek herşeyi dinledim zevkle ki bir kısmını bilmiyordum. halil ibrahim vardı galiba bir de türkü adı gibi hayli ilginçti yalnız izleyenler ne çok uydular ritme özellikle genç delikanlılar kenarlarda daire yapıp misket oynamaları inanılmaz güzeldi.

6-yıllar önce ilkokulda bir temsilde sakalcıklarımı derby ile yapıştırmıslardı. üç temsil vermiştik ve sıcak suda ıslayıp yüzümden çıkarırken nası canım yanmıştı. tıp gelişmiş, fen gelişmiş artık

7-ikinci sınıf öğrencisi kız yeğenim kendisinin 3 katı sazla bir aşık atışması yaptı ki of:)

8-bir çocuk yolculuk parodisi biri de kilo almak üzerine bir parodi sundu:) oglum bir parodide 6ncı sınıfı teftişe gelen bir müfettişti fena da oynamadı hani

9-gecenin ikinci inanılmaz sürprizi ana okulu öğrencisi minik ciguli idi yüzü mimikleri dansı ile binnazın playbackini dinlerken kendimizden geçtik.

10-halkoyunları ekibine sahne dar geldi kurtlarını dökemediler mahalli oyunlardı çoğu neden bunların düğünlerde oynanmadığını sordum yöresel dansları erkekler yaşatıyor oysa her düğünde en çok oynayan kadınlar ve onlarda populatiresi olan parçalarda

11-okullarda özgürlüğü görmek güzeldi 8 nci sınıfta ki çocukların öğretmenleri ile abla kardeş olmasını sevdim. Bazı öğretmenler bu yakınlaşmayı kapris konusu yaparken bazılarının bir ilkokul ögretmeninin ilk kez yakaladığı heyecanla ruhunun çocukluğuna delişmenliğine 8 nci sınıfları katık etmesi hoştu.

12-ve bir parodi geçen yıl gelin kaynanasını izlemiştik bu yıl komsuların hepsi vardı yöresel giyimler ve kadın konusmaları ile enfes bir diyalog bir eve misafir geliniyor inanılmaz güzel espriler dedikodular muskacılar büyücüler kayınvalide gelin kavgaları enfes bir kasaba kültürü %100 yansıtılmış herşey ve dedikodular içerisinde ilkokul müdürünün yıllar sonra kız gibi bir otomobil alması vardı ki izlerken müdür beyin yüzünü görmek isterdim:)

13-arkada tempo tutan gençlerin yükselen seslerine kızmadım bile diğer insanlarda gülümsüyordu hep düşündüğüm ama herşeyi ben mi yapacağım diyerek aklımda bir köşede kalan eğlence ve sanat kültürü eksikliği gözüme çarptı insanlar küçük yerlerde sanat ve eylenceye aç.

14-bir modern karagöz uyarlaması sundu iki genç kız Aylin adlı bir skeç hani herşeyi yanlış yorumlayan eskinin karagözü ve günümüzün hep söyleyecek aykırı bir sözü olan gençleri birisi üst kuşak ve kuşak çatışmasının ti lemesi Fırsat bulunca arada sahne arkasında öğretmenlerdeki telaşı izlemek de güzeldi.

15-ve ne çabuk büyümüş bu çocuklar dedirten görüntüler ve son sınıflardan ardışık parodiler 8 nci sınıflar ilkokula ilk gelişlerini canlandırdılar kocaman gençlerde mini önlükler "daha dün annemizin" zorla okula gelenler ağlayanlar annelerinden ayrılmak istemeyenler ve çişi gelenler:)

17- ikinci perdede büyüyen kocaman çocuklar arada bir öğretmenle bir öğrencinin saz ve mandolinle aşık atışması..

18-son sınıflar adına bir konusma sıkışır parodinin peşine zaman ilerler saatler 00:15 i gösterir uyku belirtileri izleyicilerde programın akışı belli degildir ve 8nci sınıflar okula seyirciye öğretmenlere teşekkürle veda ederler. el sallarlar sahnede.

18-arada parodiler türküler gecmiştir ama çıkacağından adım gibi emin olduğum gecenin yıldızı yılların büyütemediği ve eskitemediği assolist oğlumun sınıf arkadaşı o yetenekli küçük kız sahne aldığında seyircinin 4 de 3 ü gitmiştir..bile:(

19-ve sanatçı yüreğim yanar. kızın sesinde titreme ve ezikliği duyarım inanılmaz bir profesyonel o bozuntuya vermemek ister ilk defa öğretmenine bakar durgunlaşır. sesi ve yüz ifadelerini kollarım ah ne büyük bir organizasyon hatası seyirciye degil sanatçı yürekli o çocuğa yazık. derler ki çocuk büyüyor sesi degişmiştir sana öyle geliyor hayır derim ben bir sanatçıyım ve olanı anladım içim sızlar.

20-ikinci türküden sonra biter çocuğun sözü oysa 3-5 türkü derdi her zaman şimdi niye desin.sahne çıkısı onu aradı gözlerim minik kız geldi annesine sarıldı. anne anne kaç kişi dinledi:( kaç kişi izledi diye ağladı. ah o mavili kız geçen yıl pembe elbisesi şans getirmişti. Oysa mavi elbiselerle gündüz de program uzadığı için çıkmamış sahneye en son hüzün mavisi mi bu. azıcık bir samimiyetimiz olsa annesinden alıp sarılıp bağrıma basacaktım onu o daha minicik bi kız.

ve dağılır kalabalık yakın yol yürünerek gelinir.oğul inanılmaz uykuludur. herkes eve çıkar yüzlerde neşe baba pc yi açar ve geceyi klavyeyi eline alıp yazar save eder ve eve gider yatar uyur...

* haliyle eski bir yazıdır. kızımın ilkokul 8. sınıfından mezuniyetinde yazılmıştır. 23 nisan sevinci henüz dimağlarda yeniyken sizlerle yeniden paylaşılmıştır.

Masumiyet

2010-04-21T22:34:00.000+03:00

Biliyorum bu yazıdan alınan birileri olabilir ama kimse alınmasın lütfen. Yazının ne amacısınız, ne de hedefi. Üstüne alınıp, durumdan vazife çıkaran olmasın diyerek gireyim söze...

Soru şu?

Kim bir yılana sarılıp, uyumak isteyebilir?

Her canlı doğuştan masum, her canlı iyilikten başka bir şey bilmiyor dünyada. Kötüyü de, korkuyu da, acıyı da sonradan öğreniyoruz. Hele insan yavrusu; her şeyi saf, masum bir güzellikle algılıyor. Ateşe elini korkmadan uzatabiliyor ve bir yılana sarılıp, uyuyabiliyor.

Geçen hafta bir arkadaşımla buluşup, yemek yedik. Arkadaşım ve sevgili yeğenini uğurladıktan sonra takıldığım Profilo Alışveriş Merkezinde oyuncak dükkânlarının birinde, oyuncak yılanlarda indirim vardı. Sanırım Erdil Yaşaroğlu’nun çizgileriyle meşhur ettiği engerekleri bir firma oyuncak haline getirmiş. Yumuşacık bezden rengarenk, çılgın yılanlar.

Birkaç Candy saç tokası ile oyuncak bir yılan aldım 3 yaşındaki kızıma.

Sağ olsun kızım, bana çok teşekkür ederim diyerek sarılabilmek için, her yolculuk dönüşünde mutlaka bir şeyler getirmemi bekler.

Aslında kızına yılan hediye eden bir baba olmak istemezdim. Çünkü takıntı hastalığım var. Buna psikolojide sanırım Obsesif Konpulsif diyorlar. Her an kötü bir şey olacak korkusu, kapıyı, pencereyi defalarca kontrol etmek, simetri saplantısı vs. Meraklısı Google’a girip öğrenebilir.

Bu konularda en ufak bir şeyde herkese kızıp, fırça atarken tuttum kızıma oyuncak bir yılan aldım. Eve getirdiğimde eşim ve büyük kızım korkmasına rağmen küçük kızım yılanını çok sevdi.

Beline boynuna doladı, kuyruğundan tutup sürükledi. Sofrada yanına kıvrılıp, oturttu ve bana bol bol çok teşekkür etti.

Dün gece hava çok sıcaktı. Uyku tutmamış. Ben TV izlerken yanıma geldi.
“Baba yılanımı bulamıyorum. Sarılıp yatmazsam uyuyamam ki” dedi.

Gece yarısı evin içerisinde oyuncak yılan aradık. Bulduğumuzda onu sevip, aldı yanına. Sonra mışıl mışıl uyudu.

İyi ve kötü öyle iç içe ve karmaşık ki insan hayatında.
Yetişkin insan davranışları melekle şeytan arasında gidip geliyor. Oysa çocuklar çok saf ve masum.

Önyargısızlar. Bir yılana sarılıp uyuyacak kadar…

Erkan BAL
*melike serisinde geçmiş yıllarda yayınlanmış bir yazıdır.

Kötülük mektupları (Bir kitap tavsiyesi)

2010-04-21T22:25:00.000+03:00

*********************

KÖTÜLÜK MEKTUPLARI

Ayse Önal

Milliyet Yayınları

*********************

Bir dönemin ve bir neslin geçmişiyle hesaplaşması ve acılardan yapılan bir kadın elbisesinin içtenlikle aktarımı.

Bir dönem 68 kuşağı ile birlikte çekilen acıların yıllar sonra yeniden 80 lerde gözlenmesi. 68lerde yaşayan bir delikızın gözüyle "hücre" nin içyüzü. İdealleriyle birlikte insanların nasıl dejenere olduğu. özgürlük için savaşan insanların aslında nasıl birer despot olabileceğinin anlatımı. Bu despotizmi sezip kendini sıradanlık elbisesi giyerek korumaya çalışan bir kadının anne olduktan sonra aynı acıyı kızında tatması.

Toplumda sürekli baskı altında tutulan kadın kimliğinin tüm protest yaklaşımlara rağmen gelenekselleşmiş bir kaderi yaşaması. Yaşam tarzı haline gelmiş erdem ve öğretilerden soyutlanıp köksüz yaşamanın acıları, materyalizmin duygusuz ve güvensiz ortamında kaybolmuş vatansız kaçak türklerin değişen yüzü.

Çokta yabancı olunmayan bir döneme ait pişmanlıklar ve iç hesaplaşmalar eriyen insan erdemleri, ölümün soğuk yüzü ile birlikte toplumumuzda var olan "vurun abalıya" deyiminin acımasız geçerliliği.

Aile ve çocuk ilişkilerindeki eksik ve yanlışlar, hatalardan örülmüş ama sivri ve iğreti durmayan bir yaşamdan yazgıya rağmen kurtulma çabalarındaki başarısızlık ve acz.

Ve yazarın dilinden kitabın özeti:

"Kötülük sonradan öğrenilmiyor o küçükten ekilen bir tohum ve acılar çoğul gelen bir sağanak sevinçler ise küçük tekil heyecanlar yaşantımızda."

Tüm modernizmine rağmen bir döneme ışık tutan acılı arabesk bir şark anlatısı. "kötülük mektupları"

* kitabı sahaflarda 1 tl ye bulabilirsiniz. bildiğimce yeni baskısı yapılmıyor.

Melike'nin Japon arkadaşı

2010-04-21T17:42:00.006+03:00

Melike'nin doğum günü için bir planım yok. Aile içinde kutlanacak bir doğum günü ve bir tek Japon arkadaşı olacak aramızda. 23 Nisan vesilesi ile hep birlikte hem doğum gününü hem 23 Nisanı kutlayacağız erkenden. Daha doğrusu 16-23 Nisan tarihlerini Melike'nin doğum günü haftası ilan ettik.

Sizler de 23 Nisan yazılarınızı hazırlıyorsunuz değil mi?
Melike'nin Japon arkadaşı ilginç bir çocuk. Hiç konuşmuyor desem yeri. Melike'den küçük. Su içip yemek yemek dışında, sesizce ortalıkta dolaşan tatlı bir çocuk. Melike onu o kadar sevdi ki; kendi elleriyle yem-eğini yediriyor. İşte küçük japon kız arkadaşımız:)

Ayrıca doğum gününde Melike'ye oyuncak bir dizüstü bilgisayarı almayı planlarken daha sonra kendi laptopumu vermeye karar verdim. Benim eski emektar bir Pentium 3 Compaq... Siyah bir kasası var. Üzeri Melike'nin resimleri ile süslü bir sticker sipariş verdim. Ayrıca üzerine bir iki çıkartma da yapıştırıp şenlendireceğim bilgisayarın kasasını diye düşündüm.
Sonra bu konuda sizlerden yardım istemek aklıma geldi. PC yi Melike için özel olarak zenginleştirmek istedim. İçine çocuklar için eğitici programlar koymalı. Özellikle internette çocuk eğitimi ile ilgili oyun linkleri vs.
Kuaför oyunlarını çok seviyor mesela. Bir de aşçı ve bebek giydirme. Ancak azıcık da eğitici oyunlara önem vermeli değil mi?
Sizlerden ricam bu konuda bana yardımcı olmanız. Öneri getirmeniz. Bildiğiniz program ve linkleri tavsiye etmeniz olacaktı.

Bakalım nasıl bir bilgisayar olacak bizim emektar derken, 5 yaşında bir çocuğa bilgisayar hediye etmenin bir bilgisayarcı olarak bile iyi bir fikir olmadığı kanısına vardım. Bilgisayarı onun için yine hazırlayıp, zaman zaman kullanmasına izin vermeyi planladım.
Peki ama doğum gününde ne yapmalı? Öyle ahım şahım doğum günü kutlama geleneğimiz yok. Ne yapayım, ne yapayım derken sevgili editörümüz Şebnem bir şey söyledi. "Hediye'nin ve kutlamanın önemi yok, bu günü unutulmaz yap." Çok hoşuma gitti bu söz...
Standart ama aynı zamanda çok özel bir doğum gününde bir baba ne yapabilir? Sanırım gün boyu mesaiyi aksatıp baba kız doyasıya eğlenebiliriz, bak bu iyi bir fikir..
Neyse.
Melikem heyecanla yattı dün akşam. Yine yatıp uyuyacak mıyız? Diye sordu. "Hayır, dedim artık 5 oldun sen. Yarın sabah 5 yaşında bir kız gibi uyanacaksın." 5 Parmağımı açarak görsel destek de sağladım sözlerime:)

Akşam öğrenmeye başladık 5 yaşında olmak ne demek. Gazoz SEK içilecekmiş, baba su katmayacakmış gazozuna. Anaokulu gündeme alınacak, geç bile kaldık. Çocuklarla evde daha çok konuşulacak ve herkes onu dinleyecek, onunla oynayacak.
Daha çok zaman, daha çok oyun.
Küçük hediyeler aldık ama henüz sürpriz. Pastasını kendi beğenmek istiyor. Evde yapılmayacak ve gidip alacakmışız iki katlı bir pasta. Bir kaç eğlencelik balon alırız belki.
Hay Allah bu doğum gününü anlamlı ve unutulmaz kılan ne olabilir. Ona bir şiir mi yazsam? İlginç bir oyuncak mı?
Düşündüm. Bugünü unutulmaz kılacak çok şey gelmedi aklıma. Hepsinden azar azar yapmalı ama en iyisi sevgimizi göstermeli, bıkacağı kadar hatta. Zaten hissettiği ailesinin onu çok sevdiği duygusunu doğum gününde ona çok fazlasıyla yeniden yeniden hissettirmeli...
İster 5 ister 35 yaşı kaç olursa olsun bir çocuğa verilebilecek en güzel hediye bu yoğun sevgiyi hissettirebilmek olsa gerek.

Melike Minem "Seni Seviyorum"
Seni Seviyorum
Seni Seviyorum...
Allah seni korusun ve bize bağışlasın ve sevdiklerini tüm insanlara...

/BABAN

Aşk şarktır, şarklıdır

2010-04-17T14:01:00.003+03:00

Bütün aşkların, klasik olmuş sevgilerin, masalların temeli şark'tır hep şark'lı konuşur ağustos böceği gibi şarkı söyler, ağlar sızlar.

ömrü arabesk acılarla geçer. garp'lı ise çalışır karınca gibi ne devletten yana ne de gelecekten yana korku ve kaygıları yoktur karıncaların. çünkü sistemleri tıkır tıkır işler. sevmenin de, aşık olmanın da biraz matematiği, kapitalist amaçları vardır onlar için.

peki karıncalar aşık olmaz mı? olur tabi ama karınca gibi. o yüzden insani değerleri de sevdaları da daha şehir, daha şekil ve menfaat kokar. onların arabesk acıları, gözü yaşlı sevdaları bizim kadar yoğun ve yorgun değildir.

oysa biz şark'lılar hayatı bir ağustos böceği gibi biraz tembel, biraz miskin ama bol acılı yaşarız. şarkılarımız ve sevdalarımız içimizi titretir gözümüzü yaşartır. bu sevda biçimi bir çok garp'lıya garip, anlamsız ve mantıksız gelir. oysa şark'lılar için aşkın mantığı yoktur. acı çekilmeyen gözyaşı dökülmeyen aşk bize göre aşk bile değildir. coğrafyamızdaki herşeyin kaderi gibi aşklarımız da hüzün kokar, sevdalarımız arabesktir bizim.

karınca kararınca dediğimiz bir aşkı yaşamaktansa, ağustos böceği olmak biz şarklıların şansıdır bir bakıma. ne mutlu karınca gibi çalışıp, ağustos böceği gibi aşık olabilenlere...

---------------------------------

* Hamiş: Şark=doğu, Garp=batı

beyaz köleliğin makus talihi

2010-04-06T15:58:00.003+03:00

İnsan olmak önemli olan!

Bunu söyleyebildiği zaman, söyleyen ya da söylenen kişinin kadın ya da erkek olması hiç fark etmiyor.

Erkek doğası gereği fiziksel olarak kadından güçlü bir yapıda ancak kadında bir çok açıdan erkeklerden üstün özelliklere sahip.

Eşitlik göreceli bir kavram asla eşit olamayacağız denk bile olmamız mümkün değil. Bu gereksiz bir detay. Din, dil, renk, ırk, cinsiyet ayrımına gitmeden elbet bir gün farklılıklarımızla güzel olduğumuzun farkına varacağımızı umuyorum.

Neden eşit olmak zorundayız farklıyız işte ve bu farklılıklarımızla varız.

Eşitlik bizim insan olarak haklarımız güvencelerimiz ve özgürlüğümüz için gerekli bir kavram. Bu bilincin çağla da ilgisi yok konumuz biraz da demokrat olmayan yüreklerimizle ilgili. Babalar aile içinde diktatör değilse çocuklar elde etmek istiyor bunu olmazsa kadınlar.

Hepimiz güç sahibi olmak ve başkalarının biz gibi düşünmesini istemek gibi bir yanılgı taşıyoruz bazen. Oysa farklı tatlardır yaşamı güzel kılan. Anlaşamamak da benzer görüşler taşımamak da bir zenginliktir. Bir gün bizimle aynı fikirde olmayan insanları mumla ararsak şaşmayalım.

Amerika da sadece aykırı düşünen insanlara fikir üretmeleri için para verildiğini duymuştum. Çünkü bazen bize en aykırı gelen şey gerçek doğrunun ta kendisi olabilir.

Fert olarak barındırdığımız bu sakat mantık toplum olarak yapımıza baktığımızda da değişmiyor ne yazık ki. Yarının diktatörlerini evde anneler yetiştiriyor. Bu garip kısır döngü olmasa bu gelin kaynana diyalogu sonsuza dek sürer mi. Ben üzüldüm o zaman yeni gelen de üzülsün. Acı ve çile de eşitlik beklentisi. Kadının kadına zulmetmesi bir bakıma tavuk mu yumurtadan yumurta mı tavuktan çıktı diyaloguna benzer bir kısır döngü de sürüyor. Böyle olunca da erkekler neden saltanat sürmesin ki.

Bu algılama sorunumuzu aile içinde çözmedikçe ülkede de çözüleceği yok. Hepimiz gönüllü

ve itaatkar köleler olmak üzere yapılandırılıyoruz kadın ve erkek demeden içimizde de korkunç bir diktatör olma arzusunu büyüterek. Elimize fırsat geçmesini bekleyerek.

Her ne kadar ülkede yasaları yapanların çoğu erkek olsa da konu erkeklerin yasa yapmasından çok yasa yapıcıların da bu konuda çıkarcı davranmaları bugün bana yarın sana kuralını es geçmeleri. Bir tek kişi bile zarar görecekse onu kayırmak yerine yasalarda bile bile kendi çıkarlarını gözetmeleri. Kısaca zayıfı korumak yerine güçlüden yana olmalarında yatıyor.

Sorun yasalarda değil insanların beyinlerinde ve yüreklerinde çözülecek bir gün elbet.

Umudum beyaz köleliğin de tarihi ve talihi değişecek bir gün...

Şiirin ve şairin ruhu üzerine analizler

2010-04-03T10:42:00.001+03:00

Uzun zamandır yazmak istediğim, ama buna rağmen çekindiğim bir konudur:
Şiir. Şiir yazmak değil; çünkü şiir söz dinlemez, yazayım deyip yazılmadığı gibi, yazmak istemeseniz de kapılarını kendi açar, yolunu kendi bulur ve bir kaynaktan sızan küçük bir akarsu gibi yeryüzüne çıkar...

Şiir konusunda bir analiz yapmak haddime düşmez.
Ahkam kesmek, benim işim değildir. Çünkü şair ruhu zaten dalgalı bir denizdir. Bunu en iyi bilenlerler de şairleri tanıyanlar ve bizatihi şairlerin kendileridir.

Yazmak isteme sebebim, bu makalenin öyle bilimsel bir makale olmayacağı. Altının bir kaynakça ile doldurulmayacağı. İster tembelliğime verin, ister cahilliğime; ben, şairi ve şiiri ruhumun algısı ile analiz etmeye çalışacağım hepsi o kadar.

Bu yazı dizisinin bir giriş, gelişme ve sonuç bölümü olmayacağı gibi; bu, planlı bir yazı dizisi de olmayacak...

Hatta şair dostlardan yorumlarıyla katkılarını beklediğimi belirtmek de isterim.

Şimdilik ikinci yazıya kadar kalın sağlıcakla...

Erkan BAL

not: belki de bu yazı hep yarım kalacak...

Sevgi var ya şu sevgi

2010-03-28T22:29:00.001+03:00

Hiç düşündünüz mü acaba; sevgi bir öğreti, bir kazanım mıdır yoksa sadece Allah vergisi bir değer midir?Sevgi öğrenilip öğretilebilir mi? Anne babamızı nasıl, yârimizi nasıl, eşimizi dostumuzu nasıl sevmeliyiz bunun bir kuralı olabilir mi?

Ölçüsü derecesi var mıdır? Aşktan bahsetmiyorum. Aşk söz dinlemez bir isyan, bir rüzgar, bir tatlı beladır insanın başında. Ama ya sevgi? Sevgi kontrol edilebilir mi? Beni böyle sev seveceksen mi dersiniz Orhan Gencebay gibi? Ya da dostluklarınızı az sevdiklerim, çok sevdiklerim diye sınırlandırabilir misiniz?

Az sevdiklerim çok sevdiklerim. Uğruna riski göze aldıklarım, yanında dünyayı umursamadıklarım, canımı verebileceklerim gibi bir kategorize etme şansınız var mı? Haydi diyelim sevgi öğrenilebilir ya öğretilebilir mi? Öğrenilen her şey neticede öğretilebilir de diyebilir miyiz? Okulunu açsak; acaba insanlara kimi nasıl nice seveceklerini öğretebilir miyiz?

Çok sevmenin ölçüsü nedir? Nasıl ölçülebilir bu? Ona yaptığımız fedakarlıkların benzerini bize yapamayan birisi bizi sevmemiş mi sayılır? Yoksa sevgiler de bencil midir? Sadece kendi egomuzun beklentileri midir? Vermeyi de dilediğimizce almayı da dilediğimizce biçimlendirebildiğimiz ve bu kalıplara uyarsan beni sevmiş olursun dediğimiz bir söylemin tarif ettiği şey sevgi midir?

Ya da mesai saatlerinde var olan hafta sonları biçim değiştiren sanrılar mıdır sevgi? Yani sevdiğinizi bir yaz aşkı gibi mevsimi gelene kadar derin dondurucularda saklayabilir misiniz?

Sabah göz kapaklarınızı açtığınızda yanı başınızda olan herkese duyulan şey midir sevgi? Yoksa bir ömür boyu beklemek midir gelmeyecek olsa bile sevdiğini? Veya yanıbaşımızdayken kıymetini bilmeyip kaybettiğimizde ardından ağladıklarımıza duyulan hüznün adı mıdır sevgi?

Sadece ayırabildiğiniz vakitlerde sevebildiğiniz bir kedi yavrusu mudur? Huzur evlerinde ziyaret ettiğiniz ana babanız, bir yakınınız mıdır sevgi? Bir çocuk mudur yoldan geçerken başını okşadığınız?

Uzaklardan telefon açıp canım halam, teyzem dediğiniz ama yanınıza geldiklerinde varlıklarından habersiz davrandığınız insanlara gösterdiğiniz yalan gülümsemeler midir sevgi? Yoksa yeşil midir sevgi, hani kırlarda koşan çocuklar gibi ? Bir fidan mıdır besleyip büyüttüğünüz? Bir umut mudur karşınızdaki insandan da görmeyi beklediğiniz.

Tanrının bir armağanı ve içinizde saygıyla hoşgörü ile zaman zaman da fırtına boran kar ile büyüttüğünüz kökleri derine gittiğince yaprak açan, boy salan asırlık bir çınar mıdır sevgi?

Soruları da cevapları da bir hayli uzatmak mümkün. Siz yine de bir düşünün sevgi bir yemek midir içine katılacakları kendinizin belirleyebildiği? Yoksa deli bir sanrı mıdır, kendimizi şu dünyada avutmak adına sığındığımız?

Kiraz

2010-03-26T15:21:00.001+02:00

seni ezberliyorum

yanakların elma dudakların kiraz

seni ezberliyorum madem

gözlerin badem, dudakların kiraz.

seni ezberliyorum kaşların bir yay

dudakların ay, dudakların kiraz.

seni ezberliyorum çenen elmacık

dudakların azıcık vişne, az kiraz

seni ezberliyorum dudakların kiraz

seni ezberliyorum biraz biraz.

En azından bir taş atın

2010-03-23T18:53:00.001+02:00

Bir anne, bir baba olmak;

bir çocuğun sahibi olmak nasıl bir duygu çoğunuz bunu bilirsiniz.

Bilmeyen varsa da soralım;

Hiç bir çocuğun saçlarını okşayıp, koklamadınız mı?

Bir bebek ne güzel bir şeydir, bir evlat nasıl büyür tatmadınız mı?

Hepimiz biliriz ki; bir ana baba için tüm zorluklarına rağmen en büyük zenginlik evlatlarıdır. hızla yaşlandığımız şu dünyada geleceğimizdir, ölümün tüm soğukluğuna rağmen yarına dair umutlarımızdır.

Her insan yaşlandığında ister istemez ölümü düşünür ve evlatları ile avunur. onlar yaşayacaklar diye teselli bulur ve evlatları için iyi bir şeyler yapmak ister. Hayatta kazandığınız para pul, mal mülk bir çocuğun gülümsemesi ile ölçüldüğünde kıymetsiz kalır.

Dünyada nice insanlar vardır ki; yıllarca yürekleri evlat hasreti ile yanar.

Nice insanlar, evlatlık da olsa bir çocuğun sıcaklığına muhtaçtır ve çok güzel bir şey yapıp bir evlada sahip çıkarlar.Onunla sevinir onunla umutlanırlar. Ona en güzel şekilde ana baba hasretini unutturmaya uğraşırlar.

Ya sizin, yere düşen, dizi kolu incinen çocuğunuz için nasıl içiniz parçalanır, üşüdüğünde üstünü örtmekten, ateşlendiğinde başını beklemekten hiç yorulur musunuz?

Eskiler oğul balı derlermiş torunlarına. Bir dede için, bir nine için nasıl bir güzelliktir ailenin yeni üyesi.

Ateş düştüğü yeri yaksa bile olmadık talihsiz kazalar veya hastalıklar sonucu evladını yitiren ana babaların acısını bilmez misiniz? Allah sırayı bozdurmasın der eskiler ; evlat acısının dayanılmazlığına karşı bir duadır bu.

insanın kendi ölümünü evladının ölümünden daha çok istediği çok sık görülen bir duadır. Ve her insan büyütmek, yürütmek, mürüvvetini görmek ister evladının. bir hayvan bile yavrusu için parçalanır, acı çeker, üzülür kıvranır, korur kollar.

Tüm bunları ve daha fazlasını gözünüzün önünde canlandırın ve şimdi söyleyin bakalım: kim sizin çocuklarınızı öldürme hakkını kendinde görebilir.

ister asker olsun dağlarda vatanı beklesin, ister Lübnan'da Filistin'de sığınaklarda saklanan bir bebek olsun. bir ana babadan evladını ayırma hakkını kim kendinde görebilir, kim bizim yarınlara olan umudumuzu öldürebilir?

işte bu yüzden çocuklarımıza uzanan her hain emeli lanetlemek boynumuzun borcudur. bebek katilleri ister İsrail'de ister İmralı'da olsun, kahrolsun…

Bugün en azından bir dünyalı olarak evlatlarınıza sahip çıkın,
katillere söz ile bile olsa bir taş bile olsa, siz de bir taş atın.
Not: bu yazı daha önce yayınlanmıştır.

Elbet bir gün çocuklar kazanacak

2010-03-18T21:12:00.002+02:00

İsrail filistinli çocukları bilerek ve isteyerek öldürdü bugüne kadar. Neden bu kanaate kapıldığımı haberlerde geçen bir cümle özetledi aslında. Gazze nüfusunun yarısı çocuk!. Filistinliler öldürülmek istenen umutlarına karşılık her canlının içgüdüsel tepkisiyle hareket ediyorlar. Tabi bu bilinçli bir tavırdır aynı zamanda. O çocuklar Filistin'in en büyük ve tek silahıdır İsrail'e karşı. İsrail de en büyük düşman olarak o çocukları görmektedir.

Zor zamanlarda insanlar birbirine daha çok tutunur. Ölümler, felaketler, savaşlar yürek acılarına yol açar. Acılar ise ancak birbine tutunduğunda azalır. Seven insanlar ötekinin yarasına merhem olur. Birbirine tutunan iki insanın hayata ve yaşama dair umutlarının en güzel meyvesi çocuktur. Filistin'de bir çok yokluğun yanında insanların iyi bir gelecek adına tek düşünebilecekleri "biz değil evlatlarımız görsün" diyerek beslediği umutları vardır.

Bu size bilimsel gelmeyebilir, medenice, akılcı gelmeyebilir ama doğal bir reflekstir. Bugün ÇİN eninde sonunda teknolojiyi de bir ucundan yakalamış ve dünyaya bir şekilde varlığını çok daha fazla hissettirmektedir. Bir çok soruna yol açtığı varsayılan nüfusu, radikal nüfus önleme planları uygulanmasına rağmen çok ciddi bir caydırıcı unsur olarak siyasetten, ticarete kadar her alanda hesaba katılması gereken bir durumdur.

Başbakanın 3 çocuk söylemi bize ilkel bir söylem gibi gelmesine karşın söyleyemediklerini de düşündüğünüzde mantıklıdır. Sayısal dengeler yönetici erk'i bir şekilde belirler. Hepimiz sayısal çokluk'un belirleyici olmadığına dünyadan bir çok örnek getirebiliriz ancak eninde sonunda demokrasinin argümanı seçim ve oy ise her bireyin bir tek oyu varsa sonucu matematik belirler.

Hızla yaşlanan dünya nüfusu, özellikle batılı modern ailelerde az çocuk yapma, yükselen yaşam standardına rağmen çekirdek aile modeli ile yalnızlaşan toplumlar... Kürtaj ve korunma yöntemlerinin, bu dünyaya çocuk getirmek istemiyorum mazeretinin çözüm araçları olarak sunulması sonucu, gelişmiş toplumlarda nüfus azalması olarak kendini gösteriyor.

Az gelişmiş ve çok ezilen toplumlarda ise olay tamamen tersi. "Allah zenginin malına, fakirin beline kuvvet verirmiş" gibi bir argo deyim var ama gerçekleri de ifade ediyor. Çocuk yapma oranı varlık ve kültür ile ters orantılı.

Bakabileceğim kadar, ona daha iyi koşullar sağlayabileceksem çocuğum olsun diyen insanların çocuk sahibi olma oranı varlıkları arttıkça daha da azalmakta. Çünkü yükselen hayat standartları, özel okullar, giyim kuşam kalitesi derken bakabileceğim dediği çocuk sayısı 2 ye varmıyor bile bu düşüncedeki insanların. Oysa 2 insandan 1 insan kalması bu dünyada yine matematik devreye girdiğinde -1 eksilmedir.

Sayısal ve demografik üstünlük size çok basit gelebilir ama eğer gelişmiş ülkelerin deli'leri kendi ürettikleri kitle imha silahlarını çocuklarımız üstünde denemeye kalkmazsa eninde sonunda ezilmiş çoğunluklar mutlu azınlığın elinden iktidarı alacak.

Bu tüm dünyada gerçekleşecek bir varsayım. Dini, dili, düşüncesi değil önemli olan basit manada insanların "üremesi"... Ezilmiş toplulukların, demokratik çıkış yolu da bulamayınca çareyi "üremekte" görmesi.

Bu yüzden tüm dünyada adil yönetimler kurulması gerek. Elinde güç olanların bu gücü tüm insanlığın hizmetine sunması, fakir ve yoksul insanlara yardımcı olması gerek. Birilerinin diktatörlere, zalimlere zulüm ile sonsuza dek iktidarda olamayacaklarını bildirmesi gerek.

BM'nin daimi üyeleri en azından 1 vetodan 2-3 ülkenin vetosunu gerekli kılan bir yapılandırmaya geçmeliler. Kınama kararlarının yaptırım gücü olması ve insan hakları evrensel beyannamesinin tüm ülkelerde hayata geçirilmesi gerek...

İlk cümlelerimi son cümlelerim olarak da tekrarlayayım. İsrail bilerek ve isteyerek çocukları katlediyor, öldürüyor çünkü Filistinlilerin elindeki tek umut o çocuklar ve umudu elinden alınmış topluluklar kolayca boyun eğdirilip köleleştirilebilirler.

Yaşı yetmiş işi bitmiş ihtiyarların itirazı da isyanı da bir işe yaramaz ama acıyla yoğrulan çocuklar delikanlı çağında isyankar birer OK gibi düşmanın bağrına saplanabilir.

Bu zulüm iktidarını kıracak olan, dün İsrail'de kolu taşlarla ezilerek kırılan çocuklardır.

Tek korkum bu kadar acı ile yoğrularak yetişen çocukların yarının zalimleri olma ihtimalidir.. Tıpkı Hitler zulmünden kaçan yahudilerin çocuklarının bugünün eli kanlı zorbaları olması gibi.

Allah tüm dünyayı yetim, garip, fakir ve zulüm görmüş çocukların ah ve intikamından korusun....

Tehlikeli adamları takdimimdir

2010-03-13T22:48:00.001+02:00

Her bayramda yılbaşında o güzel adam aklıma gelir.
Çoktan emekli olmuştur, o küçük ihtiyar hemşehrim. Tabi aynı zamanda askerde de komutanım. O eski şirinliği üzerinde, yaşantısı nizamında, intizamında mıdır bilemem. Ama, eminim yine özenle, kendisine gelen mektupların, kartların zarflarını tek tek açıp, ters katlayıp, zamklayıp yeniden kullanıyordur.

Askerdeyken, bunu devlet malına özeninden yaptığını sanıyorum ama kesilen her ağacında bizlere kağıt olma adına katledildiğini düşündüğüne de eminim.

Öyle ahım şahım çok iyi tanıyamadım kendisini fakat aklımda kalan bir enstane bu işte. Hani bu günlerde banka hortumlayanları, hayalicileri, kaçakçıları ve ben affettim oldu diyenleri görünce, birde üstüne bayramın tebrik trafiği gireceğini düşününce ; otomatikman Şükrü Başçavuşu hatırladım yine.

Sonra düşündüm. Emekli parası ile geçinebiliyor mu, çocukları ne oldular, torunları var mı? Onlara da tersine zarf katlamayı öğretiyor mu. Bu günlerde, zaruri harcamalarını güç bela ödeyebilen bir küçük esnaf olarak, o küçücük dev adamı düşündüm. Nasıl geçinebiliyor mu diye ve merak ettim acaba hala öyleleri yaşıyor mu içimizde.

Sonra yine, hayatta bize bir şeyler öğreten güzel insanları düşündüm ve öğretilerini.

-Yalan söylemeyeceksin, çalmayacaksın, insanlara haksızlık etmeyeceksin!

Ama son günlerde yaşananları düşününce de bu öğretilerin hepsinin zarfları tersine katlamaktan başka bir şey olmadığını da görüp üzülüyorum.

Bu günlerde, hani yolunuz düşer de; mesaisine titizlikle uyan, işlerini düzenli yapan, fakir küçük bir adam, ya da kadın görürseniz iyice bir bakın. Şükrü başçavuşların neslinden olmasın.

Öğrenmeniz kolay, mutlaka bir yerlerde tersine katlanmış yapıştırılıp yeniden kullanılmayı bekleyen zarflar göreceksiniz.

Hemen en yakın amirine şikayet edin bu tehlikeli insanları, onlar her şeyi tersine çevirmeye uğraşan gizli bir örgüt üyesidirler mutlaka. Hatta hatta evlerinde çocuklarını dizlerinin diplerine oturtup ihtimal ki şöyle nasihat ediyorlardır.

-Yalan söylemeyeceksin, çalmayacaksın, insanlara haksızlık etmeyeceksin, yetimin hakkını yemeyeceksin. Allah’tan korkup kuldan utanacaksın.

Bir balon yeter aklınızı almaya

2010-03-11T23:31:00.000+02:00

Başucunuzda bir balon şişirin.
Eski bir çalar saatin ucuna yara bandıyla bir toplu iğne bantlayın ve saatinizi gecenin yarısına kurun. Saat çalarken balon patladığında hangi güzel rüyadan uyanırsınız onu bilemem ama bunu üç gün saati rasgele zamanlara kurarak tekrarlarsanız olacaklar bellidir.

Psikolojiniz bozulur, asabileşirsiniz, paranoyak olursunuz. Bu yüzden ilk yaptığınızla kalın. Ama ilk balon patladığında evinizin başınıza yıkıldığını düşünün. Bir kolunuzun koptuğunu, yan odada çocuklarınızdan birinin yaralandığını, eşinizin aldığı bir darbe ile öldüğünü…

Sonra şükür bir şey olmamış diyerek bu kabustan uyanmanın verdiği huzur ile 1 bardak su için.
Filistin'lilerin, Lübnan'lıların, Irak'lıların hali böyle bir şey işte. Hatta çok daha kötü yaralı ruhları. Ben bedenlerini anlatamam görmedim, yaşamadım Allah ta yaşatmasın. Ancak ruha neler olabileceğini anlatmaya o balon deneyi yeter.

Kavganın, silahın, düşmanlıkların olduğu her yerde korkular ve kinler büyür. İnsanlar öfkelerini yenemedikçe tek çareyi ölmekte ve öldürmekte bulurlar. Onlar için doğan güneşin değeri sizinkinden daha az yada daha çok olabilir yaşadıkları gecenin zorluğuna göre.

Şimdi o çalar saati başınızın ucundan uzak bir köşeye alın. Bantladığınız iğneyi sökün ve şükredip, acı çeken tüm insanlar için duanızı da ettikten sonra başınızı yastığa huzurla koyup uyuyun.

Çünkü içinde bulunduğumuz durumlardan çok şikayet etseniz de güçlü bir devletiniz ve vatanınızı koruyan seven mehmetçikleriniz var...